Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία...

-Λοιπόν μικρή μου, μέχρι ποιον αριθμό ξέρεις να μετράς; Ρώτησε ο μαθηματικός ένα κοριτσάκι που πήγαινε μόλις στην πρώτη δημοτικού.
-Ξέρω να μετράω μέχρι το 100! Μάλιστα μπορώ να κάνω πρόσθεση, αφαιρεση και πολλαπλασιασμό! Απάντησε όλο ζωντάνια το κοριτσάκι.
-Για μέτρησε...
-Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.... εξήντα οκτώ εξήνταααα εννιά (με μια μικρή καθυστέριση, ίσα ίσα μέχρι να θυμηθεί το εβδομήνα) εβδομήντα! Εβδομήντα ένα, εβδομήντα δύο.... εκατό!
Με το που έφτασε στο εκατό, κοίταξε πονηρά τον μεγάλο φίλο της, και συνέχισε να μετράει, υπερβαίνοντας το όριο που η ίδια είχε θέσει!
-Εκατό ένα, εκατό δύο, εκατό τρία... εκατό δεκαέξι εκατό δεκαεπτά, εκατο δεκ...
-Μια στιγμή! Εσύ είπες πως ξέρεις να μετράς μέχρι το εκατό! Μα κοντεύεις να φτάσεις στο εκατόν είκοσι, αριθμό πολύ μεγαλύτερο! Είδες λοιπόν που ξέρεις πολλά περισσότερα απ'ότι πιστεύεις; Της είπε ο καινούριος της φίλος.
Το κοριτσάκι αφού σάστισε για λίγο, έδωσε τη δική της εκδοχή: "Σε κορόιδεψα!" του αποκρίθηκε, ρίχνοντας κι ένα πονηρό χαμόγελο!
-Όμως τώρα με μπέρδεψες! Που είχα σταματήσει; Θέλω να συνεχίσω να μετράω!
-Όταν σε διέκοψα ήσουν στο εκατόν δεκαεπτά και ετοιμαζόσουν να πεις εκατόν δε...
-Εκατό δεκαοκτώ! Εκατό δεκαεννιά, εκατό είκοσι, εκατό εικοσιένα. Μα που τελειώνει αυτό;
-Να τελειώσει ποιο;
-Το μέτρημα! Που τελειώνει; Κάπου θα τελειώνει!
-Μα δεν τελειώνει ποτέ! Σε όποιον αριθμό και να φτάσεις, πάντα θα υπάρχει ο επόμενος!
Το κοριτσάκι μπερδεύτηκε! Σε αυτή την ηλικία, του ήταν δύσκολο να πιστέψει είτε να φανταστεί πως οι αριθμοί δεν τελειώνουν ποτέ!
-Μα δε γίνεται! Κάπου πρέπει να τελειώνει! Έτσι θέλει!
-Έτσι θέλει ποιος;
-Ένας κύριος!
-Ποιος κύριος; Κι εγώ είμαι κύριος, και δε θέλω να τελειώνει!
-Όχι εσύ! Εσύ είσαι νέος! Ένας παππούς! Κι εσύ... δεν είσαι παππούς! Που είναι το μπαστούνι σου;
Ακολούθησε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση, κατά τη διάρκεια της οποίας το κοριτσάκι δε σταμάτησε να ρωτάει για τους αγαπημένους του αριθμούς.
Υποστίριζε με μεγάλο σθένος πως οι αριθμοί κάπου πρέπει να τελειώνουν, και με παράπονο αναρωτιώταν γιατί η δασκάλα τους δεν τους έμαθε πόσο κάνει εκατό κι εκατό!

Ελπίζω αυτό το κοριτσάκι να τύχει σε καλούς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι να δώσουν βάση στα ενδιαφέροντά της. Όταν κάποιος έχει "κλίση" στα μαθηματικά, αυτή εκδηλώνεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Και ο τρόπος που μιλούσε και το ενδιαφέρον που έδειχνε για τα μαθηματικά και τους αριθμούς δείχνουν πως με λίγη προσοχή απο τους γονείς και τους δασκάλους της, μπορεί και να καταφέρει μεγάλα πράγματα σε λίγα χρόνια. Σε αντίθετη περίπτωση, μαλλον θα "χαθεί" κάπου ανάμεσα στο πλήθος της χρυσής μετριότητας...

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Απλές σκέψεις των "ημερών"

Πριν από λίγη ώρα, είχα μια συζήτηση με τον πατέρα μου, σχετικά με τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε ολόκληρη τη χώρα, λόγο της εν ψυχρό δολοφονίας του μικρού Αλέξανδρου.
Πραγματικά, κάθε φορά που συζητάω ένα σοβαρό θέμα μαζί του, νομίζω πως φεύγω πιο... "σοφός"! Άλλωστε, οι περισσότεροι δεν έχουμε ως πρότυπα τους γονείς μας?
Βλέποντας ταυτόχρονα τηλεόραση, και κάποιους πολίτες να παίρνουν τηλέφωνα σε όλες τις εκπομπές και να διαμαρτύρονται για τη ζημιά που έπαθαν από τους "αλήτες" τους κουκουλοφόρους, οι οποίοι καίνε ότι βρουν μπροστά τους, μου γεννήθηκε αυθόρμητα η απορία: Τι λέγαν άραγε στην τηλεόραση και το ράδιο οι -ελεγχόμενοι από τη χούντα έστω- δημοσιογράφοι? Και που ήταν ο πατέρας μου εκείνες τις μέρες?
Με απογοήτευση τον άκουσα να μου λέει πως... δεν ήταν στο πολυτεχνείο. Καθόταν όπως ο περισσότερος κόσμος στον καναπέ και παρακολουθούσε τα γεγονότα! Αν βρισκόταν στο πολυτεχνείο, θα έμοιαζε στα μάτια μου περισσότερο "ήρωας" απ' ότι τώρα...! Η αλήθεια είναι πως στο παρελθόν φοβόμουν να τον ρωτήσω, μόνο και μόνο γιατί υπήρχε κι αυτή ως πιθανή απάντηση!
Όμως, επειδή το μήλο κάτω από τη μηλιά πέφτει, όπως λέει και ο σοφός μας λαός... κατάλαβα πως κι εγώ με τον ίδιο τρόπο την πάτησα αυτές τις μέρες!
Από όλα τα Μ.Μ.Ε. η ίδια καραμέλα: Οι κουκουλοφόροι σπάνε τις βιτρίνες. Κάνουνε ζημιά σε εκατοντάδες αθώους πολίτες! Κλέβουν τα καταστήματά τους, και στη συνέχεια τα βάζουν φωτιά και τα ρημάζουν όλα στο διάβα τους! Δεν άργησαν να βγουν και τα "παπαγαλάκια" που τρώνε την ίδια καραμέλα. "Μου έσπασαν το μαγαζί, οι αλήτες"! "Δε μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο", "έχασα τη δουλειά μου εξαιτίας τους" και πολλά άλλα!
Όμως, σύμφωνα πάντα με τον πατέρα μου, τα ίδια έλεγαν και τις αλησμόνητες ημέρες του πολυτεχνείου! "50 αναρχικοί και κομουνιστές, έκαναν κατάληψη στο πολυτεχνείο!", "ο κόσμος είναι εξαγριωμένος μαζί τους", "σπάνε, καίνε, ρημάζουν" και άλλες τέτοιες ανοησίες, για να παραπληροφορήσουν την κοινή γνώμη, και τους αγωνιστές να τους κάνουν αλήτες στα μάτια όλων.
Μέσα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου, υπήρχαν φυσικά και ασφαλίτες, όπως και άλλοι άνθρωποι της χούντας, οι οποίοι πέραν από το ρόλο του "χαφιέ", έπαιζαν και το ρόλο της προβοκάτσιας.
Άραγε, πόσο άλλαξαν τα πράγματα 35 χρόνια μετά? Ίσως καθόλου, σκέφτομαι! Και πραγματικά... κάθε φορά το ίδιο σκηνικό! Κλείνουν τους δρόμους οι αγρότες... τους κατηγορούν γιατί κάποιος μεταφέρει ευπαθή προϊόντα και έπαθε ζημιά. Κάνουν απεργία οι υπάλληλοι της Δ.Ε.Η., θα βγάλουν κρεοπώληδες να πουν πως χαλάνε τα κρέατά τους. Για το ότι κάποιοι από αυτούς μας δίνουν από τα χαλασμένα... ούτε λόγος! Κάνουν απεργία οι τραπεζικοί υπάλληλοι... βγάζουν κάποιους που... θα κλείσουν τα μαγαζιά τους γιατί ο κόσμος έμεινε από μετρητά και δεν ψωνίζει. Λέτε και όταν είναι ανοιχτές, του κόσμου του τρέχουν τα λεφτά από τα μπατζάκια! Οι μαθητές κάνουν πορεία... εμφανίζονται ξαφνικά 40-50 άτομα και σπάνε ότι βρουν. Αλήτες κι αυτοί!
Μη σας κουράζω όμως... κάθε φορά που ένας κλάδος αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, αντί να γίνεται συζήτηση γι' αυτά, ασχολούμαστε με το ποιους βλάπτει η απεργία τους ή η κινητοποίησή τους! Αν αυτό δεν λέγεται "αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης"... δώστε μου εσείς άλλον ορισμό.
Εγώ δυστυχώς δεν είμαι κουκουλοφόρος. Δεν συμμετείχα ποτέ σε κανενός είδους επεισόδιο. Δεν πήγα καν στις πορείες για να ξέρω! Να ξέρω αν είναι αυτοί που σπάνε τα καταστήματα μιας ήδη λαβωμένης αγοράς, ή αν είναι προβοκάτορες. Αυτό που ξέρω είναι πως μερικές μέρες πριν τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, σε μια συζήτηση με φίλους λέγαμε πως "δεν θα αργήσει να ξεσηκωθεί ο κόσμος! Δεν αντέχει άλλο αυτή τη κατάσταση!"
Και ο φόβος μου τώρα είναι μήπως κάποια στιγμή γίνει πραγματικά μιαν άλλη "επανάσταση" την οποία θα γιορτάζουμε μετά από 35 χρόνια, και με ρωτήσει ο γιος μου: "Εσύ μπαμπά, που ήσουν τότε?" Κι εγώ, σκύβοντας το κεφάλι γεμάτος ντροπή του απαντήσω "Στον καναπέ παιδί μου! Στον καναπέ ήμουν, και άκουγα πως αυτοί ήταν απλά μερικοί αλήτες, που ρήμαζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους"

Υ. Γ. Όλα αυτά είναι απλές σκέψεις, από έναν απλό πολίτη. Ούτε "δεξιό", ούτε "αριστερό", ούτε "αναρχικό", ούτε "αντιεξουσιαστή". Δεν έχουν σκοπό να στρέψουν κανέναν σε καμία ενέργεια. Δεν κατηγορώ κανέναν, και δεν "αθοώνω" επίσης κανέναν, γιατί απλά δε γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει. Η μοναδική πληροφόρησή μου, είναι αυτή των Μ.Μ.Ε. που ποτέ δεν εμπιστεύομαι!
Τέλος, φυσικά και καταδικάζω όλα όσα γίνονται στους δρόμους της χώρας μας, από όποιους κι αν προέρχονται.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Κρίση εθνικής ταυτότητας...

Θέλοντας να επιστρέψω στο blog μου, που το είχα παρατήσει λόγο έλειψης χρόνου... αποφάσισα να αναφερθώ σε κάτι που με βασανίζει εδώ και καιρό.
Με απασχολεί η... εθνικότητά μου!
Έλληνας νοιώθω, και αυτό γράφει πάνω η ταυτότητά μου!
Μιλάω Ελληνικά, γράφω Ελληνικά, σκέφτομαι σαν Έλληνας.
Όμως όλοι γύρω μου, λένε το αντίθετο!
Οι Νότιοι, με αποκαλούν Βούλγαρο. "Βούλγαρος: Θεσσαλονικιός, κυρίως οπαδός του ΠΑΟΚ" αναγράφει το -εμετικό- λεξικό του Μπαμπινιώτη.
Οι συμπολίτες μου, υποστηρικτές άλλων ομάδων, με αποκαλούν Τούρκο! Φανταστείτε πως είναι οι ίδιοι "Έλληνες" που νευριάζουν όταν τους αποκαλούν κι αυτούς... Βούλγαρους!
Ενώ οι δυτικές χώρες, πρόσφατα με αποκάλεσαν "Μακεδόνα", εννοώντας... Σκοπιανό!!!
Αναρρωτιέμαι τι θα πρέπει να απαντήσω μετά από λίγα χρόνια στον γιό μου -αν γίνω ποτέ πατέρας- όταν θα με ρωτήσει τι εθνικότητας είναι τελικά. Έλληνας, Τούρκος, Βούλγαρος ή Μακεδόνας?
Η όταν θα με ρωτήσει: "Μπαμπά... αυτοί γιατί μας αποκαλούν Τούρκους? Έλληνες δεν είμαστε?"
Έλληνας είμαι! Έλληνας νοιώθω! Και δεν μπορώ να δώσω σε κανέναν το δικαίωμα να ισχυριστεί το αντίθετο!

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Δώρο γενεθλίων!!!

Πριν λίγες μέρες, ο αγαπητός μου φίλος Diage, έκλεισε ένα χρόνο παρουσίας στο bloggoχωριό! Δε μπορούσα, παρά να του κάνω ένα μικρό δωράκι για τα πρώτα του γενέθλια!
Το Δωράκι του, όπως καταλάβατε, είναι το αντικείμενο που βλέπετε στην εικόνα δεξιά σας.
Το σπαθί -αν μπορεί κανείς να το πει σπαθί έτσι όπως το έφτιαξα- είναι γυάλινο, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι το ότι μόνο γυάλινα αντικείμενα μπορώ να φτιάχνω στη θερινή μου δουλειά, και ο δεύτερος το ότι το γυαλί είναι τόσο εύθραυστο, όπως και η καρδιά του αγαπημένου μας Diage, αλλά ταυτόχρονα είναι τρομερά κοφτερό!
Όποιος έχει αντίρρηση, μπορεί απλά να περάσει από το blog του μια βόλτα και να καταλάβει!
Το χρώμμα του σπαθιού λευκό, για να συμβολίζει την αγνή ψυχή του, ενώ πάνω στο σπαθί υπάρχουν μερικές κόκκινες στάμπες, που είναι το αίμα όσων πήγαν να σταθούν εμπόδιο στην αναζήτησή του!
Οι χρωμματιστές πινελιές γύρω από το σπαθί, συαισθήματα που μαζί του έχουμε νιώσει! Κάθε χρώμμα, κι ένα συναίσθημα! Μίσος, αγάπη, αγωνία, ελπίδα...
Κάτω από το σπαθί, σε μπλε φόντο και με διάφανα γράμματα, αναγράφετε το όνομα του κατόχου του. DIAGE!

Χρόνια πολλά φίλε μου! Συνέχισε να μας ταξιδεύεις στα όμορφα μονοπάτια με τις νεράιδες και τα ξωτικά σου, και όποτε χρειαστείς, το σπαθί θα είναι δίπλα σου για να σε προστατέψει!
Μεγάλη μου τιμή, να με θεωρείς φίλο σου...

Ίππασος ο Μεταπόντιος

Η ιστορία μας έχει διδάξει πως πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν Εφιάλτες. Είναι αρκετοί οι λόγοι που μπορούν να ωθήσουν κάποιον στην προδοσία. Είτε από εγωισμό, είτε από ζήλια, είτε από ματαιοδοξία, είτε λόγο χρημάτων, όταν υπάρχουν μυστικά, πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα παίζει το ρόλο του Ιούδα.
Στην περίπτωση της σχολής του Πυθαγόρα, ο Εφιάλτης άκουγε στο όνομα Ίππασος. Ίππασος ο Μεταπόντιος.
Με ποιο τρόπο όμως πρόδωσε τους Πυθαγόρειους?
Η σχολή του Πυθαγόρα λειτουργούσε άκρως μυστικιστικά. Απαγορευόταν να βγει προς τα έξω οτιδήποτε μάθαινες η ανακάλυπτες. Επίσης, οι Πυθαγόρειοι συμβόλιζαν τα πάντα με αριθμούς, θεωρώντας πως η μονάδα ήταν η αρχή του κόσμου.
Ο Ίππασος, κατάφερε να αποδείξει όμως πως η διαγώνιος του τετραγώνου με πλευρά 1 είναι ασύμμετρο μέγεθος. Δεν μπορεί να μετρηθεί δηλαδή. (σ.σ. το μήκος της είναι η τετραγωνική ρίζα του 2, αριθμός άρρητος, που σημαίνει πως δε μπορεί να γραφεί ως κλάσμα φυσικών αριθμών. Αυτοί οι αριθμοί ήταν άγνωστοι εκείνη τη περίοδο)
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Πέραν του ότι κλόνισε ολόκληρη τη διδασκαλία των Πυθαγορείων με την απόδειξή του, -η οποία θεωρείτε από πολλούς μαθηματικούς ως μια από τις ομορφότερες αποδείξεις- αλλά την κοινοποίησε και έξω από τη σχολή! Τόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός του!
Βέβαια πλήρωσε ακριβά για την ενέργειά του! "Πνίγηκε" στη θάλασσα σε ένα ναυάγιο. Ήταν η τιμωρία του για ασέβεια και ανίερη προδοσία προς τη σχολή και τους θεούς!

Κοιτάξτε λίγο τον περίγυρό σας, και βρείτε τον δικό σας εφιάλτη! Σίγουρα θα είναι "κρυμμένος" σε μια γωνιά και θα περιμένει να σας τη φέρει! Μη του δώσετε το δικαίωμα...

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

Παιχνιδάκι!

Η Σοφία με κάλεσε να παίξω ένα παιχνιδάκι. Πρέπει να γράψωλέει 10 άχρηστες πληροφορίες για τον εαυτό μου!
Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Είμαι γέννημα-θρέμμα Σταυρουπολήτης! Μάλιστα, το σπίτι μου βρίσκεται απέναντι από το Ψυχειατρικό Νοσοκομίο Θεσσαλονίκης!

2. Είμαι -αδιόριστος ακόμα- μαθηματικός. Αν συνδιάσετε το ρητό "οι μαθηματικοί είναι τρελοί" με το (1), μπορείτε να βγάλετε εύκολα τα συμπεράσματα σας

3. Πιστεύω στη φιλία ανδρών-γυναικών, γι'αυτό άλλωστε έχω πολλές φίλες, με τις οποίες ποτέ δεν θα έκανα κάτι ερωτικό!

4. Δηλώνω αυστηρά άντρας! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων λόγο του (3)! Δυστυχώς σήμερα το ότι είναι κάποιος άντρας... πρέπει να το δηλώνει!

5. Τρελένομαι στις διακοπές να κάνω camping! Τα δωμάτια, αν και έχουν περισσότερες ανέσεις, δε με ελκύουν και τόσο! Πάω διακοπές για να ξεφύγω από το τσιμέντο της πόλης, και δε μπορώ κι εκεί να μένω μέσα σε τέσσερις τοίχους...

6. Μπορώ να παίζω τάβλι απίστευτες ώρες, αρκεί ο αντίπαλος να ΜΗ μετράει με τα δάχτυλα, και να μη σκέφτεται συνέχεια τι θα παίξει! Το έχω κλείσει αρκετές φορές για τους δύο παραπάνω λόγους...

7. Είμαι υπερβολικά ήρεμος! Μέχρι αηδίας μπορώ να πω! Προσπαθώ να το αλλάξω αυτό, αλλά αλλάζει ο άνθρωπος στα γεράματα? Με μοναδική εξαίρεση όταν βρίσκομαι στην Τούμπα! Ο ΠΑΟΚ μου βγάζει έναν άλλο εαυτό, και πολύ το χαίρομαι!

8. Ενώ κοντεύω να κλείσω αισίως τα 27, (19/9 τα γεννέθλιά μου για τις ευχές σας) κανείς δε με κάνει πάνω από 22! Για να μην αναφέρω πως πριν από ένα χρόνο περίπου μου ζήτησαν ταυτότητα για να μου φέρουν το αγαπημένο μου famus cola!!! Ρεζίλι, ε?

9. Σαν καθηγητής, νοιάζομαι για όλους τους μαθητές μου το ίδιο, αλλά σαν άνθρωπος δεν μπορώ παρά να έχω κάποιες ιδιαίτερες συμπάθειες. Ποτέ όμως αντιπάθειες!

10. Μπορώ να συγχωρέσω τα πάντα, εκτός από την απιστία και την αδικία.

Θα προσκαλέσω στο παιχνίδι τη Μαρούλα, και τη Μικρή λογοτέχνη. Αγαπητέ μου diage, θα προσκαλούσα κι εσένα, αλλά ξέρω πως θα με "γράψεις" γιατί δεν ταιριάζει στο υπέροχο blog σου!

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Πτυχία από παντού, σε όλους και ισότιμα!

Ο Θανάσης από μικρός είχε δείξει τεράστιο ενδιαφέρον για τους υπολογιστές. Σεμια εποχή που δεν υπήρχε το διαδύκτιο, και οι υπολογιστές βρισκόταν σε ελάχιστα σπίτια, είχε έναν υπερσύγχρονο υπολογιστή, 80386! Να φανταστείτε, τα αρχεία του τα αποθήκευε σε δισκέτες 1,44''! Πριν καλά καλά πάει στο γυμνάσιο, είχε μάθει μόνος του να προγραμματίζει σε γλώσσα GW BASIC. Όλο του τον χρόνο τον αφιέρωνε στον υπολογιστή του, με αποτέλεσμα στο σχολείο να είναι αρκετά μέτριος μαθητής. Κουτσά στραβά έβγαλε το λύκειο, και σπούδασε πληροφορική σε ένα παράρτημα Αγγλικού πανεπιστημίου στην Ελλάδα.

Ο Πέτρος, φίλος του Θανάση, δεν σκάμπαζε από υπολογιστές. Η άγνοιά του δεν οφειλόταν σε έλλειψη ενδιαφέροντος. Πως να ενδιαφερθείς για κάτι άγνωστο? Θεωρούσε άσκοπο το να έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή. Μάλλον προτιμούσε να χαλάσει τα μάτια του διαβάζοντας, και όχι παίζοντας παιχνίδια σε μια ασπρόμαυρη οθόνη. Ήταν πολύ καλός μαθητής, και κατάφερε να περάσει στο πανεπιστήμιο. Πληροφορική Θεσσαλονίκης!

Ο τρίτος της παρέας, ήταν ο Νίκος. Ήταν από σχετικά εύπορη οικογένεια, και στο σχολείο το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να βγάλει το λύκειο. Ήξερε από την πρώτη λυκείου το μέλλον του! Με το που θα έπερνε το απολυτήριο, θα έκανε την εγγραφή του σε ένα Βρετανικό πανεπιστήμιο. Πληροφορική κι αυτός! Δεν είχε τις γνώσεις του Θανάση βέβαια, αλλά "έβλεπε" πως η πληροφορική είναι η επιστήμη του μέλλοντος...

Ο Θανάσης, ο Πέτρος και ο Νίκος, πήραν το πτυχίο του πληροφορικάριου, και βγήκαν μαζί στν αγορά εργασίας. Φίλοι από μικροί, αλλά η κόντρα δεν άργησε να έρθει. Ο Πέτρος, έβλεπε υπεροπτικά τους άλλους δύο. Ειδικά τον Θανάση. Θεωρούσε τα πτυχία τους κατώτερα από το δικό του. Ο Νίκος αντιδρούσε λέγοντας πως το πανεπιστήμιό του είναι ένα από τα καλύτερα της ευρώπης, και πως στη σχολή του Πέτρου μάθαιναν ελάχιστα. Ο Θανάσης όταν τους άκουγε, γελούσε δυνατά και τους προκαλούσε να αποδείξουν ποιος είναι ο καλύτερος.
-Ας δημιουργήσουμε ένα πρόγραμμα, σε όποια γλώσσα προγραμματισμού θέλετε. Όποιος το κάνει καλύτερο και σε συντομότερο χρονικό διάστημα, κερδίζει! Κανείς όμως δεν του πήγαινε κόντρα! Ήξεραν πως πολλές φορές καθόταν μέχρι και 30 ώρες μπροστά στον υπολογιστή και προγραμμάτιζε, έτσι για την πλάκα του! Τι αντοχές, θεέ μου!!!

Προχθές, πήγε για ψήφιση ένα νέο νομοσχέδιο, με το οποίο αναγνωρίζεται πλήρος το πτυχίο των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, ως ισότιμο με τα αντίστοιχα πτυχία που δίνονται αν έχεις σπουδάσει σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Θανάσης χάρηκε, ενώ ο Πέτρος και ο Νίκος σάστισαν. Ίσα εργασιακά δικαιώματα? Αν είναι δυνατόν!

Σίγουρα, υπάρχουν αρκετοί σαν τον Θανάση, που σπούδασαν σε Ελληνικό πανεπιστήμιο. Και μάλιστα, οι περισσότεροι που σπούδασαν σε παράρτημα πανεπιστημίου στην Ελλάδα, ή σε κάποιο ΙΙΕΚ, είναι σαν τον Πέτρο. Λίγο το ότι θεωρείται η πληροφορική ως το επάγγελμα του μέλλοντος, λίγο η αναβολή στράτευσης για λίγα χρόνια και πολύ περισσότερο η "ανάγκη" του σύγχρωνου Έλληνα γονιού να περιφανευτεί για το παιδί του -σπουδάζει πληροφορική, άσχετα που, πως και με ποιο αντίκρισμα- γέμιζαν όλες αυτές τις "σχολές" οι οποίες μέχρι φέτος άνηκαν στο υπουργείο εμπορίας!
Είμαι κι εγώ μπερδεμένος για το τι είναι σωστό. Αλόγιστα πτυχία παντού? Δικαίωμα στη μετά-λυκειακή μόρφωση σε όλους?
Βλέποντας τον Θανάση, θεωρώ πως τα πτυχία ναι, είναι ισότιμα. Αλλάζοντας όμως λίγο τους ρόλους, θεωρόντας πως ο Θανάσης πέρασε στο τμήμα πληροφορικής του Α.Π.Θ. ενώ ο Πέτρος σπούδασε σε κάποιο παράρτημα πανεπιστημίου δεν μπορώ να διανοηθώ την ισότημία ούτε του πτυχίου, ούτε των γνώσεων! Αλήθεια, πόσοι "Θανάσηδες" μπορεί να υπάρχουν? Όσοι κι αν είναι, όση αξία κι αν έχει το πτυχίο τους, σίγουρα δεν θα πάνε χαμένοι...
Μία τέτοια κίνηση όμως, σίγουρα απαξιώνει ακόμη περισσότερο το Ελληνικό Πανεπιστήμιο... ή αλλιώς, το "πανεπιστήμιο των καταλήψεων".