Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Μαθηματικά παιχνίδια...

-Κα-λη-μέ-ρα Κύ-ρι-ε Κώσ-τααααα
-Κα-λη-μέ-ρα παι-διά!
-Τι θα κάνουμε σήμερα;;;
-Σήμερα θα κάνουμε μια επανάληψη σε όλη την ύλη. Και όταν λέω επανάληψη, εννοώ τόσο στις ασκήσεις, όσο και στη θεωρία!

Ξαφνικά, τα χαμογελαστά προσωπάκια, έδωσαν στη θέση τους στα άλλα, τα σκιθρωπά! Φόβος; Αγωνία; Βαρεμάρα; Απογοήτευση; Όλα μαζί; Μάλλον όλα μαζί, αν κρίνω από τις χαμηλόφωνες αντιδράσεις τους.

Είχαν συνηθίσει βλέπεται, στις αραιές συναντήσεις μας, να τους κάνω μια παρουσίαση για κάποιο θέμα σχετικό με τα μαθηματικά. Οι περισσότεροι το διασκέδαζαν μπορώ να πω, κρίνοντας από τη συμμετοχή τους αλλά και το ενδιαφέρον που έδειχναν κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων και πολλές φορές στα διαλείμματα, που αντί να βγουν έξω μαζευόταν γύρω μου και με βομβάρδιζαν με ερωτήσεις. Άλλες φορές βέβαια, το θέμα ήταν λιγότερο "πετυχημένο" και το ενδιαφέρον των παιδιών έφτανε στην κορύφωσή του ακριβώς στο σημείο κορύφωσης της παρουσίασης.
Η αλήθεια είναι πως μετά την τελεταία παρουσίαση, οι προσδοκίες των παιδιών είχαν πιάσει ταβάνι. Τι θέμα να επιλέξεις μετά την κρυπτογραφία; Πως να τους κάνεις να νοιώσουν ότι η σημερινή παρουσίαση έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την προηγούμενη; Και τι μπορεί να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για παιδιά Ε' και ΣΤ' δημοτικού, από την κρυπτογραφία; Κάθε θέμα σχετικό με τα μαθηματικά, ίσως και να ήταν καταδικασμένο να... αποτύχει, από την εκφώνησή του και μόνο! Κάθε θέμα ίσως, εκτός από ένα. Την επανάληψη εφ'όλης της ύλης!
Ξέρω πως σκέφτεστε τώρα "μα τι λέει ο τρελός;" και άλλα τέτοια συναφή. Δεν έχετε άδικο, αλλά μη βιάζεστε. Ας κλείσω την παρένθεση κι ας συνεχίσω την αφήγηση...

Εν μέσω των διαμαρτυριών τους οι μαθητές, άκουσαν μια δεύτερη πρόταση! Αρκετά πιο... ενδιαφέρουσα από την πρώτη!
Μήπως αντί να κάνουμε επανάληψη, θέλετε να παίξουμε 2 παιχνίδια;
Το ΝΑΙ, πρέπει να ακούστηκε ως τη διπλανή αίθουσα!
-Εντάξει, μη χαίρεστε τόσο όμως. Το καλύτερο θα ήταν σήμερα, να συνδυάσουμε και τις 2 επιλογές. Δηλαδή, θα κάνουμε επανάληψη εφ΄ όλης της ύλης που διδαχθήκατε φέτος... παίζοντας!

Το δέχθηκαν, όχι πολύ θερμά θα έλεγα, γιατί η επανάληψη είναι πάντα επανάληψη... αλλά ούτε και ψυχρά, καθώς και το παιχνίδι είναι πάντα παιχνίδι!

 Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες. Όχι όπως αυτά ήθελαν, για να μην πάνε οι καλοί με τους καλούς, αλλά σχεδόν όπως καθόταν εκείνη την ημέρα. (οι δασκάλες μας, αλλάζουν συχνά θέσεις στους μαθητές...) 4 ομάδες λοιπόν, των 5 μαθητών η κάθε μία.
Το πρώτο παιχνίδι, είχε τίτλο "Ο πιο γρήγορος κερδίζει". Έκαναν την εμφάνισή τους στον διαδραστικό πίνακα διάφορες ερωτήσεις, και οι μαθητές έπρεπε να βρουν γρήγορα την απάντηση. Για να μην απαντούν όμως συνέχεια οι ίδιοι, αλλά να συμμετέχουν όλοι στο παιχνίδι, υπήρχαν μερικοί κανόνες.
Σωστή απάντηση, 3 βαθμοί. Λάθος, -1 βαθμός.
Όποιος απαντήσει, σωστά ή λάθος, χάνει το δικαίωμα να απαντήσει σε επόμενη ερώτηση, έως ότου απαντήσουν όλοι οι παίκτες της ομάδας του! Αν παρόλα αυτά δεν κρατηθεί... η ομάδα του θα χάσει ένα βαθμό, ακόμη κι αν η απάντηση είναι σωστή.
Για να μην επικρατήσει χάος, φυσικά κάθε ερώτηση δεχόταν μόνο μία απάντηση, την πρώτη. Αν ήταν λάθος, δεν είχε νόημα κάποιος άλλος παίκτης να φωνάξει το σωστό...

Αυτό που έκανε τεράστια εντύπωση στα παιδιά, ήταν όταν μετά την πρώτη ερώτηση "Ονομάζονται τα κλάσματα που έχουν διαφορετικό παρονομαστή" κι ενώ σήκωσαν σχεδόν όλοι χεράκι για να απαντήσουν, άκουσαν ότι πιο περίεργο είχαν ακούσει καθ'όλη τη διάρκεια της χρονιάς!
-ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΧΕΡΙ! ΠΕΤΑΓΟΜΑΣΤΕ!
Οι περισσότεροι μαθητές, από τον ενθουσιασμό τους ή τη.. σάστιση, πρέπει να ξέχασαν την ερώτηση που υπήρχε ακόμη στον πίνακα. Τελικά κάποιος φώναξε ΕΤΕΡΩΝΥΜΑ! και η ομάδα του πήρε τους 3 βαθμούς. Πριν προλάβουν να πανηγυρίσουν όμως, η δεύτερη ερώτηση είχε κάνει ήδη την εμφάνισή της στον διαδραστικό. Ο μαθητής που είχε απαντήσει σωστά στην πρώτη, έγινε βοηθός μου και σημείωνε στον άσπρο πίνακα το σκορ κάθε ομάδας...

Να σας πω την αλήθεια... περίμενα στην τάξη να επικρατεί ένα χάος, με πανηγυρισμούς, φωνές, αποδοκιμασίες... κι όμως! Επικρατούσε μεγάλη τάξη στα περισσότερα τμήματα! Εντάξει, παιχνίδι ήταν, αλλά απαιτούσε και μια κάποια συγκέντρωση για να θυμηθούμε έναν ορισμό, να κάνουμε πράξεις ή να λύσουμε ένα πρόβλημα...

Το δεύτερο παιχνίδι, ήταν το "Βρες τη λέξη". Κάτι σαν TABOO. Οι μαθητές όρθιοι, με πλάτη στον διαδραστικό, και ένας συμπαίκτης τους να κοιτάει στον πίνακα. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια λέξη και πρέπει να την περιγράψει ώστε να την βρουν οι συμπαίκτες του. Άντε να περιγράψεις το ισοσκελές τρίγωνο, χωρίς να πεις "ίσες", "τρία" και "γωνίες" ή ακόμα και... τετράΓΩΝΩ! Μία πολύ ωραία περιγραφή ήταν η εξής:
-όχι Σκαληνό...
- Ισοσκελές
-ναι, αυτό, τι είναι... τι...
-Τρίγωνο
-ναι... αυτό... όλο μαζί πες το
-Ισοσκελές τρίγωνο;
-ΝΑΙ!!!
Καταλαβαίνετε όμως πως προϋποθέτει οι μαθητές να γνωρίζουν τα ήδη των τριγώνων...

Στο τέλος της ώρας, αφού βγάλαμε και τη νικήτρια ομάδα, οι μαθητές ζητούσαν επίμονα να το παίξουμε και την επόμενη φορά. Ζητούσαν δηλαδή, ίσως και χωρίς να το καταλάβουν, να κάνουμε επανάληψη εφ'όλης της ύλης και στην επόμενη παρουσίαση! Αυτό όμως δεν είναι το πιο ευχάριστο. Το πιο ευχάριστο ήταν στο διάλειμμα, που είδα ένα πηγαδάκι μαθητών να... "μαλώνουν" για το ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψουν τα ισοδύναμα κλάσματα...
Και μόνο η συζήτηση για το πως θα περιγράψουν έννοιες που έμαθαν φέτος -ή και φέτος- εμένα μου αρκεί. Η παρουσίαση πέτυχε το σκοπό της και κατάφερε να ξεπεράσει κατά πολύ ακόμα και την κρυπτογαφία!  Όσο για την επόμενη; Θα κρατήσω το λόγο μου, και θα είναι πάλι η ίδια. Άλλωστε είναι η τελευταία της χρονιάς και το αξίζουν...

(Αυτή η παρουσίαση, οφείλετε στο Επιμορφωτικό Εργαστήριο Για Εκπαιδευτικούς του CTY, στα πλαίσια της 10ης Διεθνούς Μαθηματικής Εβδομάδας Θεσσαλονίκης. Ευχαριστώ πολύ τον κ. Θ. Ανδριόπουλο για το υπέροχο σεμινάριο!)

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Verba volant, scripta mament

Ιούνιος 2018. Τελευταίο post, Απρίλιος 2009. Μάλιστα! 9 χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που έγραψα 2-3 αράδες και πόσα έχουν αλλάξει από τότε, πόσα έχουν μείνει αναλλοίωτα στο χρόνο, όπως π.χ. μια γωνία μετά από μεγέθυνση του σχήματος...
Μπήκα τυχαία στο blog που κάποτε διατηρούσα. Ή... σχεδόν τυχαία. Στην παραλία, μεταξύ των αναγνώσεων 2 ιστοριών της Κατερίνας από το βιβλίο της "Ο Γιάννης που αγάπησα"! Η ανάγνωση του βιβλίου (για 2η φορά) είχε αρκετά παράδοξα. 1ον... εν μέσω εξετάσεων με βρήκε στην παραλία! 2ον... ενώ ήμουν στην παραλία, αντί να ξεφύγω, τρύπωσα πάλι σε τάξεις. Της Κατερίνας αυτή τη φορά, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό. Ή μεγάλη. Κάθε τάξη έχει πολλά να σου διδάξει, αλλά της Κατερίνας οι τάξεις έχουν να σου διδάξουν σίγουρα περισσότερα. Και να σε εμπνεύσουν...
Τις περισσότερες, αν όχι όλες τις ιστορίες του βιβλίου, τις είχα διαβάσει σε, σχεδόν, ενεστώτα χρόνο, δηλαδή τη στιγμή που συνέβαιναν. Κι αυτό με γύρισε πίσω στην εποχή που διατηρούσα το δικό μου ταπεινό και ασήμαντο blog. Είπα λοιπόν να περάσω μια βόλτα.

Αυτό που μου φάνηκε περίεργο, είναι το ότι το blog υπάρχει ακόμα! Περίμενα πως ένα ανενεργό blog επί μια 10ετία σχεδόν, θα είχε διαγραφεί.
Κι όμως, ήταν εκεί, να μου θυμίσει στιγμές από το παρελθόν.

Διάβασα, ως αναγνώστης, το τελευταίο post. Περιέγραφε μια όντως πραγματική ιστορία, η οποία είχε λάβει χώρα λίγες ημέρες πριν αποτυπωθεί στο blog, σε ένα καράβι. Στη διαδρομή Σαμοθράκη-Αλεξανδρούπολη.
Το κοριτσάκι από τότε δεν το έχω ξαναδεί. Τη συνομιλία μας φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να τη θυμάται, όπως ενδεχομένως να μην τη θυμόμουν ούτε εγώ, εάν δεν την είχα καταγράψει!

Όμως οι θύμισες έρχονται συνειρμικά. Έτσι και σήμερα, μια ιστορία από το βιβλίο της Κατερίνας έφερε στο νου μου το blog, το blog την ιστορία με το κοριτσάκι, η ιστορία με το κοριτσάκι μια άλλη ιστορία, που μας είχε διηγηθεί ο μαθηματικός μου στο Γυμνάσιο.

Ήταν κάποιος μεγάλος έμπορος, ο οποίος ήθελε να προσλάβει έναν υπάλληλο για το γραφείο. Έβαλε λοιπόν αγγελία, μάζεψε βιογραφικά και μετά από κάποιο διάστημα ξεκίνησε τις συνεντεύξεις.
Μπαίνει ο πρώτος υποψήφιος στο γραφείο του. 3 πτυχία, 4 ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακά, 7-8 χρόνια προϋπηρεσία σε μεγάλη πολυεθνική...
Ικανοποιημένος από τα προσόντα του υποψηφίου ο έμπορος, του λέει: "πολύ ωραία. Μια τελευταία ερώτηση και τελειώσαμε. Πόσο κάνει 2 επί 3;"
Ο υποψήφιος ξαφνιάστηκε αρχικά από την ερώτηση, αλλά στη συνέχεια απάντησε πως 2 επί 3 κάνει 6. Ο έμπορος τον ευχαρίστησε και του είπε πως θα τον ειδοποιήσει...
Τα ίδια ακολούθησαν και με τον 2ο υποψήφιο, και με τον 3ο, και με τον 4ο...
Όλοι είχαν τα απαραίτητα τυπικά προσόντα και μάλιστα με το παραπάνω. Στο τέλος κάθε συνέντευξης σε όλους έκανε την ίδια ερώτηση. Πόσο κάνει 2 επί 3.
Κάποιος από τους υποψηφίους, αντί να απαντήσει αμέσως στην ερώτηση, βγάζει ένα σημειωματάριο κι ένα στυλό, βρίσκει μια κενή σελίδα και γράφει: "2 επί 3 = 6". Το ξαναγράφει σε άλλο ένα φύλλο, το οποίο κόβει και το δίνει στον έμπορο.
"Ορίστε, 2 επί 3 κάνει 6!"
"Προσλαμβάνεσαι" του λέει ο έμπορος!

Ο μαθηματικός μας ήθελε να μας πει με αυτή την ιστορία αρκετά πράγματα. Να γράφουμε τις σκέψεις μας ολοκληρωμένες στα γραπτά χωρίς λογικά κενά τα οποία... "εννοούνται". Επίσης, αν πούμε κάτι στον αέρα, θα το πάρει μαζί του και θα το ξεχάσουμε, όπως και μια σκέψη μας την οποία θα την αφήσουμε ως σκέψη δίχως να την καταγράψουμε αμέσως. Αντιθέτως, τα γραπτά μένουν.
Το πόσο δίκαιο είχε, επιβεβαιώθηκε ακόμη μια φορά!!!

(Την ιστορία αυτή, την είχε πει και στην τάξη της αδερφής μου, η οποία και μου την είχε θυμίσει πριν από πολλά πολλά χρόνια! Την ευχαριστώ, διότι αν δεν τον είχε ακούσει εκείνη, σήμερα δεν θα τη θυμόμουν  ούτε εγώ και δεν θα τη μοιραζόμουν μαζί σας, ούτε και με τους δικούς μου μαθητές...)

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία...

-Λοιπόν μικρή μου, μέχρι ποιον αριθμό ξέρεις να μετράς; Ρώτησε ο μαθηματικός ένα κοριτσάκι που πήγαινε μόλις στην πρώτη δημοτικού.
-Ξέρω να μετράω μέχρι το 100! Μάλιστα μπορώ να κάνω πρόσθεση, αφαιρεση και πολλαπλασιασμό! Απάντησε όλο ζωντάνια το κοριτσάκι.
-Για μέτρησε...
-Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.... εξήντα οκτώ εξήνταααα εννιά (με μια μικρή καθυστέριση, ίσα ίσα μέχρι να θυμηθεί το εβδομήνα) εβδομήντα! Εβδομήντα ένα, εβδομήντα δύο.... εκατό!
Με το που έφτασε στο εκατό, κοίταξε πονηρά τον μεγάλο φίλο της, και συνέχισε να μετράει, υπερβαίνοντας το όριο που η ίδια είχε θέσει!
-Εκατό ένα, εκατό δύο, εκατό τρία... εκατό δεκαέξι εκατό δεκαεπτά, εκατο δεκ...
-Μια στιγμή! Εσύ είπες πως ξέρεις να μετράς μέχρι το εκατό! Μα κοντεύεις να φτάσεις στο εκατόν είκοσι, αριθμό πολύ μεγαλύτερο! Είδες λοιπόν που ξέρεις πολλά περισσότερα απ'ότι πιστεύεις; Της είπε ο καινούριος της φίλος.
Το κοριτσάκι αφού σάστισε για λίγο, έδωσε τη δική της εκδοχή: "Σε κορόιδεψα!" του αποκρίθηκε, ρίχνοντας κι ένα πονηρό χαμόγελο!
-Όμως τώρα με μπέρδεψες! Που είχα σταματήσει; Θέλω να συνεχίσω να μετράω!
-Όταν σε διέκοψα ήσουν στο εκατόν δεκαεπτά και ετοιμαζόσουν να πεις εκατόν δε...
-Εκατό δεκαοκτώ! Εκατό δεκαεννιά, εκατό είκοσι, εκατό εικοσιένα. Μα που τελειώνει αυτό;
-Να τελειώσει ποιο;
-Το μέτρημα! Που τελειώνει; Κάπου θα τελειώνει!
-Μα δεν τελειώνει ποτέ! Σε όποιον αριθμό και να φτάσεις, πάντα θα υπάρχει ο επόμενος!
Το κοριτσάκι μπερδεύτηκε! Σε αυτή την ηλικία, του ήταν δύσκολο να πιστέψει είτε να φανταστεί πως οι αριθμοί δεν τελειώνουν ποτέ!
-Μα δε γίνεται! Κάπου πρέπει να τελειώνει! Έτσι θέλει!
-Έτσι θέλει ποιος;
-Ένας κύριος!
-Ποιος κύριος; Κι εγώ είμαι κύριος, και δε θέλω να τελειώνει!
-Όχι εσύ! Εσύ είσαι νέος! Ένας παππούς! Κι εσύ... δεν είσαι παππούς! Που είναι το μπαστούνι σου;
Ακολούθησε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση, κατά τη διάρκεια της οποίας το κοριτσάκι δε σταμάτησε να ρωτάει για τους αγαπημένους του αριθμούς.
Υποστίριζε με μεγάλο σθένος πως οι αριθμοί κάπου πρέπει να τελειώνουν, και με παράπονο αναρωτιώταν γιατί η δασκάλα τους δεν τους έμαθε πόσο κάνει εκατό κι εκατό!

Ελπίζω αυτό το κοριτσάκι να τύχει σε καλούς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι να δώσουν βάση στα ενδιαφέροντά της. Όταν κάποιος έχει "κλίση" στα μαθηματικά, αυτή εκδηλώνεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Και ο τρόπος που μιλούσε και το ενδιαφέρον που έδειχνε για τα μαθηματικά και τους αριθμούς δείχνουν πως με λίγη προσοχή απο τους γονείς και τους δασκάλους της, μπορεί και να καταφέρει μεγάλα πράγματα σε λίγα χρόνια. Σε αντίθετη περίπτωση, μαλλον θα "χαθεί" κάπου ανάμεσα στο πλήθος της χρυσής μετριότητας...

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Απλές σκέψεις των "ημερών"

Πριν από λίγη ώρα, είχα μια συζήτηση με τον πατέρα μου, σχετικά με τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε ολόκληρη τη χώρα, λόγο της εν ψυχρό δολοφονίας του μικρού Αλέξανδρου.
Πραγματικά, κάθε φορά που συζητάω ένα σοβαρό θέμα μαζί του, νομίζω πως φεύγω πιο... "σοφός"! Άλλωστε, οι περισσότεροι δεν έχουμε ως πρότυπα τους γονείς μας?
Βλέποντας ταυτόχρονα τηλεόραση, και κάποιους πολίτες να παίρνουν τηλέφωνα σε όλες τις εκπομπές και να διαμαρτύρονται για τη ζημιά που έπαθαν από τους "αλήτες" τους κουκουλοφόρους, οι οποίοι καίνε ότι βρουν μπροστά τους, μου γεννήθηκε αυθόρμητα η απορία: Τι λέγαν άραγε στην τηλεόραση και το ράδιο οι -ελεγχόμενοι από τη χούντα έστω- δημοσιογράφοι? Και που ήταν ο πατέρας μου εκείνες τις μέρες?
Με απογοήτευση τον άκουσα να μου λέει πως... δεν ήταν στο πολυτεχνείο. Καθόταν όπως ο περισσότερος κόσμος στον καναπέ και παρακολουθούσε τα γεγονότα! Αν βρισκόταν στο πολυτεχνείο, θα έμοιαζε στα μάτια μου περισσότερο "ήρωας" απ' ότι τώρα...! Η αλήθεια είναι πως στο παρελθόν φοβόμουν να τον ρωτήσω, μόνο και μόνο γιατί υπήρχε κι αυτή ως πιθανή απάντηση!
Όμως, επειδή το μήλο κάτω από τη μηλιά πέφτει, όπως λέει και ο σοφός μας λαός... κατάλαβα πως κι εγώ με τον ίδιο τρόπο την πάτησα αυτές τις μέρες!
Από όλα τα Μ.Μ.Ε. η ίδια καραμέλα: Οι κουκουλοφόροι σπάνε τις βιτρίνες. Κάνουνε ζημιά σε εκατοντάδες αθώους πολίτες! Κλέβουν τα καταστήματά τους, και στη συνέχεια τα βάζουν φωτιά και τα ρημάζουν όλα στο διάβα τους! Δεν άργησαν να βγουν και τα "παπαγαλάκια" που τρώνε την ίδια καραμέλα. "Μου έσπασαν το μαγαζί, οι αλήτες"! "Δε μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο", "έχασα τη δουλειά μου εξαιτίας τους" και πολλά άλλα!
Όμως, σύμφωνα πάντα με τον πατέρα μου, τα ίδια έλεγαν και τις αλησμόνητες ημέρες του πολυτεχνείου! "50 αναρχικοί και κομουνιστές, έκαναν κατάληψη στο πολυτεχνείο!", "ο κόσμος είναι εξαγριωμένος μαζί τους", "σπάνε, καίνε, ρημάζουν" και άλλες τέτοιες ανοησίες, για να παραπληροφορήσουν την κοινή γνώμη, και τους αγωνιστές να τους κάνουν αλήτες στα μάτια όλων.
Μέσα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου, υπήρχαν φυσικά και ασφαλίτες, όπως και άλλοι άνθρωποι της χούντας, οι οποίοι πέραν από το ρόλο του "χαφιέ", έπαιζαν και το ρόλο της προβοκάτσιας.
Άραγε, πόσο άλλαξαν τα πράγματα 35 χρόνια μετά? Ίσως καθόλου, σκέφτομαι! Και πραγματικά... κάθε φορά το ίδιο σκηνικό! Κλείνουν τους δρόμους οι αγρότες... τους κατηγορούν γιατί κάποιος μεταφέρει ευπαθή προϊόντα και έπαθε ζημιά. Κάνουν απεργία οι υπάλληλοι της Δ.Ε.Η., θα βγάλουν κρεοπώληδες να πουν πως χαλάνε τα κρέατά τους. Για το ότι κάποιοι από αυτούς μας δίνουν από τα χαλασμένα... ούτε λόγος! Κάνουν απεργία οι τραπεζικοί υπάλληλοι... βγάζουν κάποιους που... θα κλείσουν τα μαγαζιά τους γιατί ο κόσμος έμεινε από μετρητά και δεν ψωνίζει. Λέτε και όταν είναι ανοιχτές, του κόσμου του τρέχουν τα λεφτά από τα μπατζάκια! Οι μαθητές κάνουν πορεία... εμφανίζονται ξαφνικά 40-50 άτομα και σπάνε ότι βρουν. Αλήτες κι αυτοί!
Μη σας κουράζω όμως... κάθε φορά που ένας κλάδος αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, αντί να γίνεται συζήτηση γι' αυτά, ασχολούμαστε με το ποιους βλάπτει η απεργία τους ή η κινητοποίησή τους! Αν αυτό δεν λέγεται "αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης"... δώστε μου εσείς άλλον ορισμό.
Εγώ δυστυχώς δεν είμαι κουκουλοφόρος. Δεν συμμετείχα ποτέ σε κανενός είδους επεισόδιο. Δεν πήγα καν στις πορείες για να ξέρω! Να ξέρω αν είναι αυτοί που σπάνε τα καταστήματα μιας ήδη λαβωμένης αγοράς, ή αν είναι προβοκάτορες. Αυτό που ξέρω είναι πως μερικές μέρες πριν τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, σε μια συζήτηση με φίλους λέγαμε πως "δεν θα αργήσει να ξεσηκωθεί ο κόσμος! Δεν αντέχει άλλο αυτή τη κατάσταση!"
Και ο φόβος μου τώρα είναι μήπως κάποια στιγμή γίνει πραγματικά μιαν άλλη "επανάσταση" την οποία θα γιορτάζουμε μετά από 35 χρόνια, και με ρωτήσει ο γιος μου: "Εσύ μπαμπά, που ήσουν τότε?" Κι εγώ, σκύβοντας το κεφάλι γεμάτος ντροπή του απαντήσω "Στον καναπέ παιδί μου! Στον καναπέ ήμουν, και άκουγα πως αυτοί ήταν απλά μερικοί αλήτες, που ρήμαζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους"

Υ. Γ. Όλα αυτά είναι απλές σκέψεις, από έναν απλό πολίτη. Ούτε "δεξιό", ούτε "αριστερό", ούτε "αναρχικό", ούτε "αντιεξουσιαστή". Δεν έχουν σκοπό να στρέψουν κανέναν σε καμία ενέργεια. Δεν κατηγορώ κανέναν, και δεν "αθοώνω" επίσης κανέναν, γιατί απλά δε γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει. Η μοναδική πληροφόρησή μου, είναι αυτή των Μ.Μ.Ε. που ποτέ δεν εμπιστεύομαι!
Τέλος, φυσικά και καταδικάζω όλα όσα γίνονται στους δρόμους της χώρας μας, από όποιους κι αν προέρχονται.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Κρίση εθνικής ταυτότητας...

Θέλοντας να επιστρέψω στο blog μου, που το είχα παρατήσει λόγο έλειψης χρόνου... αποφάσισα να αναφερθώ σε κάτι που με βασανίζει εδώ και καιρό.
Με απασχολεί η... εθνικότητά μου!
Έλληνας νοιώθω, και αυτό γράφει πάνω η ταυτότητά μου!
Μιλάω Ελληνικά, γράφω Ελληνικά, σκέφτομαι σαν Έλληνας.
Όμως όλοι γύρω μου, λένε το αντίθετο!
Οι Νότιοι, με αποκαλούν Βούλγαρο. "Βούλγαρος: Θεσσαλονικιός, κυρίως οπαδός του ΠΑΟΚ" αναγράφει το -εμετικό- λεξικό του Μπαμπινιώτη.
Οι συμπολίτες μου, υποστηρικτές άλλων ομάδων, με αποκαλούν Τούρκο! Φανταστείτε πως είναι οι ίδιοι "Έλληνες" που νευριάζουν όταν τους αποκαλούν κι αυτούς... Βούλγαρους!
Ενώ οι δυτικές χώρες, πρόσφατα με αποκάλεσαν "Μακεδόνα", εννοώντας... Σκοπιανό!!!
Αναρρωτιέμαι τι θα πρέπει να απαντήσω μετά από λίγα χρόνια στον γιό μου -αν γίνω ποτέ πατέρας- όταν θα με ρωτήσει τι εθνικότητας είναι τελικά. Έλληνας, Τούρκος, Βούλγαρος ή Μακεδόνας?
Η όταν θα με ρωτήσει: "Μπαμπά... αυτοί γιατί μας αποκαλούν Τούρκους? Έλληνες δεν είμαστε?"
Έλληνας είμαι! Έλληνας νοιώθω! Και δεν μπορώ να δώσω σε κανέναν το δικαίωμα να ισχυριστεί το αντίθετο!

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Δώρο γενεθλίων!!!

Πριν λίγες μέρες, ο αγαπητός μου φίλος Diage, έκλεισε ένα χρόνο παρουσίας στο bloggoχωριό! Δε μπορούσα, παρά να του κάνω ένα μικρό δωράκι για τα πρώτα του γενέθλια!
Το Δωράκι του, όπως καταλάβατε, είναι το αντικείμενο που βλέπετε στην εικόνα δεξιά σας.
Το σπαθί -αν μπορεί κανείς να το πει σπαθί έτσι όπως το έφτιαξα- είναι γυάλινο, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι το ότι μόνο γυάλινα αντικείμενα μπορώ να φτιάχνω στη θερινή μου δουλειά, και ο δεύτερος το ότι το γυαλί είναι τόσο εύθραυστο, όπως και η καρδιά του αγαπημένου μας Diage, αλλά ταυτόχρονα είναι τρομερά κοφτερό!
Όποιος έχει αντίρρηση, μπορεί απλά να περάσει από το blog του μια βόλτα και να καταλάβει!
Το χρώμμα του σπαθιού λευκό, για να συμβολίζει την αγνή ψυχή του, ενώ πάνω στο σπαθί υπάρχουν μερικές κόκκινες στάμπες, που είναι το αίμα όσων πήγαν να σταθούν εμπόδιο στην αναζήτησή του!
Οι χρωμματιστές πινελιές γύρω από το σπαθί, συαισθήματα που μαζί του έχουμε νιώσει! Κάθε χρώμμα, κι ένα συναίσθημα! Μίσος, αγάπη, αγωνία, ελπίδα...
Κάτω από το σπαθί, σε μπλε φόντο και με διάφανα γράμματα, αναγράφετε το όνομα του κατόχου του. DIAGE!

Χρόνια πολλά φίλε μου! Συνέχισε να μας ταξιδεύεις στα όμορφα μονοπάτια με τις νεράιδες και τα ξωτικά σου, και όποτε χρειαστείς, το σπαθί θα είναι δίπλα σου για να σε προστατέψει!
Μεγάλη μου τιμή, να με θεωρείς φίλο σου...

Ίππασος ο Μεταπόντιος

Η ιστορία μας έχει διδάξει πως πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν Εφιάλτες. Είναι αρκετοί οι λόγοι που μπορούν να ωθήσουν κάποιον στην προδοσία. Είτε από εγωισμό, είτε από ζήλια, είτε από ματαιοδοξία, είτε λόγο χρημάτων, όταν υπάρχουν μυστικά, πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα παίζει το ρόλο του Ιούδα.
Στην περίπτωση της σχολής του Πυθαγόρα, ο Εφιάλτης άκουγε στο όνομα Ίππασος. Ίππασος ο Μεταπόντιος.
Με ποιο τρόπο όμως πρόδωσε τους Πυθαγόρειους?
Η σχολή του Πυθαγόρα λειτουργούσε άκρως μυστικιστικά. Απαγορευόταν να βγει προς τα έξω οτιδήποτε μάθαινες η ανακάλυπτες. Επίσης, οι Πυθαγόρειοι συμβόλιζαν τα πάντα με αριθμούς, θεωρώντας πως η μονάδα ήταν η αρχή του κόσμου.
Ο Ίππασος, κατάφερε να αποδείξει όμως πως η διαγώνιος του τετραγώνου με πλευρά 1 είναι ασύμμετρο μέγεθος. Δεν μπορεί να μετρηθεί δηλαδή. (σ.σ. το μήκος της είναι η τετραγωνική ρίζα του 2, αριθμός άρρητος, που σημαίνει πως δε μπορεί να γραφεί ως κλάσμα φυσικών αριθμών. Αυτοί οι αριθμοί ήταν άγνωστοι εκείνη τη περίοδο)
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Πέραν του ότι κλόνισε ολόκληρη τη διδασκαλία των Πυθαγορείων με την απόδειξή του, -η οποία θεωρείται από πολλούς μαθηματικούς ως μια από τις ομορφότερες αποδείξεις- αλλά την κοινοποίησε και έξω από τη σχολή! Τόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός του!
Βέβαια πλήρωσε ακριβά για την ενέργειά του! "Πνίγηκε" στη θάλασσα σε ένα ναυάγιο. Ήταν η τιμωρία του για ασέβεια και ανίερη προδοσία προς τη σχολή και τους θεούς!

Κοιτάξτε λίγο τον περίγυρό σας, και βρείτε τον δικό σας εφιάλτη! Σίγουρα θα είναι "κρυμμένος" σε μια γωνιά και θα περιμένει να σας τη φέρει! Μη του δώσετε το δικαίωμα...