Κυριακή, 26 Αυγούστου 2007

Η καρδιά μου κλαίει...



Για άλλο λόγο κλαίει η δική μου καρδιά Μουσίτσα μου!
Κλαίει γιατί νοιώθω τόσο αδύναμος να βοηθήσω...

Κλαίει γιατί το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραμένω απλός θεατής στο δράμα που εκτιλίσεται τόσα χιλιόμετρα μακρυά από μένα...

Κλαίει γιατί ξέρει πως η θλίψη της δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να απαλύνει τον πόνο αυτών των ανθρώπων...

Κλαίει γιατί βλέπει τον αριθμό των θυμάτων να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο...

Κλαίει γιατί βλέπει τη μισή Ελλάδα να φλέγεται, και δεν μπορώ να ρίξω ούτε μια σταγόνα νερό για να σβήσω έστω μια σπίθα...

Κλαίει γιατί αντί να σβήνονται οι φωτιές, σβήνονται χωριά από τον χάρτη...

Κλαίει γιατί δεν θα έχω αύριο απάντηση στο ερώτημα "κι εσύ, τι έκανες;"...

Κλαίει, γιατί πριν καν στερέψουν τα δάκρυα όλα θα έχουν ξεχαστεί...

Κλαίει, και το κλάμα της είναι τόσο, μα τόσο ανούσιο...

Κλαίει, και εύχεται το κλάμα της να γίνει βροχή. Βροχή που θα πέσει πάνω από ένα χωριό και θα το σώσει...

Τι κι αν κλαίει; Τίποτα δεν προσφέρει το κλάμα της αυτή τη δύσκολη στιγμή...

Οι μέρες περνούν, η φωτιά συνεχίζει να καίει ανθρώπους χωριά και πανέμορφα δάση, κι εγώ -ανύμπορος να κάνω κάτι- παραμένω απλός θεατής των γεγονότων...

[το post αυτό είναι αυτούσιο το σχόλιό μου σε post της mousitsas]

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

Μ'έχεις κουράσει πια...



Μ'έχεις κουράσει πια...
Με τόσες μορφές, τόσες στιγμές.


Εναλλαγή συναισθημάτων!
Χαρά, ενθουσιασμός, απογοήτευση, πίκρα.
Φτου κι απ΄την αρχή!
Χαρά, ενθουσιασμός, απογοήτευση, πίκρα.
Σε ποιο στάδιο να βρίσκομαι αύριο;
Έχω ξεχάσει που ήμουνα χθες...
Μ'έχεις κουράσει πια...

Εναλλαγή προσώπων!
Σήμερα είναι εκείνη. Αύριο κάποια άλλη. Χθες, δεν θυμάμαι ποια.
Δεν έχει σημασία για σένα.
Το μόνο που σ'ενδιαφέρει, είναι να ασχολούμαι μαζί σου.
Μ'έχεις κουράσει πια...

Εναλλαγή εικόνων
Φώτα και μουσική, κεράκια στην αμμουδιά κι ένας φίλος να παίζει κιθάρα, με μια μπύρα στο μπαλκόνι να απαντάω στο μήνυμα.
Στην αρχή είναι ωραία. Περνάω καλά.
Μα σαν περάσει η ώρα, μου λες "γεια χαρά".
Μ'αρέσεις πολύ, μου φτιάχνεις το κέφι.
Μα στην τελική...
Μ'έχεις κουράσει πια!
Γι'αυτό φύγε τώρα, κι έλα μετά.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2007

Περί έρωτος



Ψάχνω να σε βρω.
Είμαι μια βάρκα στον ωκεανό!
Πριν χρόνια χάθηκα, και πλέω στ'ανοιχτά για να σε βρω,
μα δε μπορώ!
Μα δε μπορώ,
είναι αδύνατο να το σκεφτώ
πως κάποια μέρα θα σε δω, και θα με σώσεις
απ'της καρδιάς μου το ναυάγιο

Πολλές φορές
βλέπω τα πιο όμορφα οράματα.
Νομίζω έρχεσαι, μα πριν σ'αγγίξω χάνεσαι
και μένω μόνος...
Και μένω μόνος
με αντιμέτωπο το χρόνο
να βασανίζομαι, και ν'αγωνίζομαι για να σε βρω...
πρωτού χαθώ.

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2007

Κόκκινο Τριαντάφυλλο...



Κάθε μέρα της έστελνε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο...

Αυτό μου έμεινε διαβάζοντας μια από τις μοναδικές ιστορίες του oresti πριν από μερικούς μήνες.

Η σημασία της κίνησης αυτής, έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Τόσο απλό!

Ένα μήνα πριν, ήρθε στο δάσος που συχνάζω να με βρει μια φίλη μου. Τρόμαξα στην αρχή, γιατί την είδα πολύ λυπημένη! Το πρόβλημα που είχε, ήταν ότι δεν μπορούσε να βρει τον έρωτα της ζωής της...

-Μα σ'αγαπάει ο Τάκης! Και σου το δείχνει καθημερινά! Τι άλλο θέλεις;

-Θέλω να ερωτευτώ! Μου λέει κοφτά.

Της είπα μια ιστορία. Όχι ακριβώς την ίδια με τον Ορέστη, αλλά κάπως παρόμοια. Για την ακρίβεια, τη ρώτησα πως θα αισθανόταν, αν ο Τάκης -ο κάθε Τάκης- της έστελνε κάθε μέρα, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Φυσικά, η απάντησή της ήταν πως θα της άρεσε πολύ κάτι τέτοιο, και μάλιστα θα την ενθουσίαζε.

Ωραία της λέω. Σου στέλνει λοιπόν κάθε μέρα, στις 10 το πρωί ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Καμιά φορά βιάζεσαι να φύγεις, αλλά στέκεσαι στην πόρτα και το περιμένεις! Σου φτιάχνει τη μέρα! Και νά'το! Λιγάκι αργοπορημένο σήμερα, αλλά έφτασε...

Μια μέρα ξυπνάς, μέσα στην τρελή χαρά. Κοιτάς το ρολόι. 10 π.μ. Πάνω στην ώρα λες. Φτιάχνεις καφέ. Τον πίνεις. Έχει πάει 11:30, μα το τριαντάφυλλο ακόμα να φανεί! Μην τα πολυλογώ, έχεις κλειστεί όλη μέρα μέσα στο σπίτι, περιμένοντας το τριαντάφυλλο, αλλά ο ανθοπώλης έχει κλείσει το μαγαζί εδώ και ώρα!

-Τι; Δεν έχει τριαντάφυλλο; Γιατί μου το χαλάς; Μου λέει.

Σκεφτείτε να γινόταν στην πραγματικότητα, τι θα άκουγε ο Τάκης!!!

Το επόμενο πρωί, φτάνει στο σπίτι μια ανθοδέσμη, με 25 κόκκινα τριαντάφυλλα, και μια κάρτα.

ανοίγεις την κάρτα, και διαβάζεις "Μωράκι μου, συγνώμη που δεν σου έστειλα χθες κόκκινο τριαντάφυλλο, μα είχα πολλές δουλειές και δεν πρόλαβα ανοιχτό το ανθοπωλείο! Σου στέλνω σήμερα ένα τριαντάφυλλο, μαζί με άλλα 24, ένα για κάθε ώρα που περίμενες... Σε φιλώ γλυκά, Τάκης"


Το χαμόγελο επανήλθε στο προσωπάκι της φίλης μου.

Όμως, αμέσως άλλαξε έκφραση λέγοντας

-Ο Τάκης, ποτέ δεν πρόκειτε να το κάνει αυτό! Ποτέ δεν πρόκειτε να μου στείλει λουλούδια...


Το ξέρω μικρή μου. Της απάντησα. Όμως το τριαντάφυλλο, είναι καθαρά συμβολικό. Όταν κάποιος είναι πραγματικά ερωτευμένος -και για τον Τάκη δεν υπήρχε αμφιβολία- φροντίζει καθημερινά να κάνει κάτι μικρό, κάτι έστω πολύ μικρό για να δείχνει τα αισθήματά του. Κάθε μέρα σου στέλνει όχι ένα, αλλά πολλά τριαντάφυλλα. Το πρόβλημα είναι πως έχεις τα μάτια σου κλειστά, και δεν τα βλέπεις. Σα να λείπεις από το σπίτι και να μη τα παραλαμβανεις!


-Και πως μπορώ να τα δω;


-Είναι απλό. Κάθε μέρα, θα ψάχνεις να "πιαστείς" από κάτι. Να βρίσκεις ποια είναι αυτή η μικρή -αλλά τόσο σημαντική- χειρονομία του Τάκη προς εσένα. Αυτή μπορεί να είναι ένα τρυφερό μήνυμα, ένα γλυκό, πολύ γλυκό φιλάκι, έντονο πάθος, ή ακόμα ο ιδιαίτερος τόνος με τον οποίο πρόφερε σήμερα τη λέξη Σ'αγαπώ -ποτέ ξανά δεν το είπε κατ'αυτόν τον τρόπο, θεέ μου-

Άλλες φορές, είναι η μικρή θυσία που έκανε για να σε δει. Παράτησε τη δουλειά του για χάρη σου.

Ή εκείνη τη μέρα, που δεν είδε το ντέρμπι γιατί ήθελες σώνει και καλά το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο να πάτε εκδρομή -και όχι το επόμενο, αν και σας βόλευε και τους δυο-

Υπάρχουν χιλιάδες σημαντικοί και ασήμαντοι τρόποι, με τους οποίους σου δείχνει πόσο ερωτευμένος είναι μαζί σου. Καθ'ένας από αυτούς, είναι και ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.


Η μικρή μου φίλη, ενθουσιασμένη, έκοψε μια μαργαρίτα, και μαδόντας την έφυγε από το δάσος.

Μ'αγαπά, δε μ'αγαπά! Μ'αγαπά, δε μ'αγαπά.......

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2007

Χρόνια πολλά...

Παναγία Σουμελά, Καστανιές Ημαθίας

Χθες προσπάθησα να κάνω ένα αφιέρωμα στην Παναγία μας, όμως κάπου στα μισά ομολογώ ότι χάθηκα!
Παναγία γλυκοφιλούσα, Παναγία Σουμελά, Παναγία της Τήνου, Παναγία Εκατονταπυλιανή... σχεδόν κάθε πόλη, κάθε νησί, έχει τη "δικιά του" Παναγία!
Επομένος σήμερα δεν γιορτάζουν μοναχά οι Μαρίες, οι Παρθένες, οι Παναγιώτηδες... Γιορτάζουμε όλοι. Είναι όπως συνιθίζουμε να λέμε το "πάσχα του καλοκαιριού".
Χρόνια Πολλά σε όλους λοιπόν, πρωτίστος στους εορτάζοντες φυσικά, και ύστερα σε όλους τους υπόλοιπους. Να είμαστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, και το κυριότερο να έχουμε την υγεία μας που είναι και το πιο σημαντικό...

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2007

Η πρώτη συνάντηση...

Η πρώτη συνάντηση με τον κούκο, πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές εβδομάδες, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του alter ego μου από τον oresti. Σαν χαρακτήρας είναι συμπαθέστατος, όμως πολύ περίεργος. Ρωτάει συνεχώς για διάφορα θέματα, άλλα σημαντικά κι άλλα ασήμαντα, μα ταυτόχρονα εξαιρετικά απαιτητικός! Δεν ξέρει τίποτα σχεδόν, και θέλει να μάθει τα πάντα!
Έτσι, δημιουργήθηκε τούτο το blog, με σκοπό να του λύσουμε τις απορίες του, αλλά και να μάθουμε μέσα από αυτές.
Έχει αρκετό χιούμορ και πολλές ιστορίες να μας διηγηθεί από τις περιπέτειές του στα -πολλά είναι η αλήθεια- ταξίδια του.
Ελπίζω να βρεθούν αρκετοί που θα θελήσουν να βοηθήσουν στο δύσκολο έργο της επιμόρφωσής του...