Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

Νέα σχολική χρονιά... Νέα όμορφα "βάσανα"

Πολύ δουλειά έπεσε ξαφνικά!
Εκεί που πέρισυ όλη τη χρονιά είχα 2 τμήματα β' και γ' γυμνασίου στο φροντιστήριο, καθώς και 2 ιδιαίτερα γ' γυμνασίου... λίγο πριν κλείσει η σχολική χρονιά, τα τμήματα έγιναν 3, και τα ιδιαίτερα 9! Θα μου πείτε πως τα προλάβαινα... εμ δεν προλάβαινα! Σαν τρελός έτρεχα!

Φέτος, η δεύτερη χρονιά που διδάσκω -επισήμως- μαθηματικά, με βρήκε κάπως "απροετοίμαστο"! Τα περισσότερα ιδιαίτερα -4- είναι 1ης Λυκείου, ενώ και στο φροντιστήριο μου δώσανε -και θέλω να τους δικαιώσω για την εμπιστοσύνη τους- τμήμα 1ης Λυκείου! Αν υπολογιστεί το ότι έχω και ένα ιδιαίτερο 2ας Λυκείου... βγαίνει το συμπέρασμα ότι φέτος θα έχω μια πολύ δύσκολη -αλλά δημιουργική θέλω να πιστεύω- χρονιά, με λίγο τρέξιμο και πολύ διάβασμα. (Ναι... φυσικά διαβάζουν και οι καθηγητές! Τι νομίζατε???)

Ταυτόχρονα, είχα την ατυχία να αλλάξουν όλα τα βιβλία μαθηματικών του γυμνασίου. Στην αρχή δε μου άρεσαν καθόλου! Σαν παραμυθάκια μου φαινόταν, καθώς έχουν πολύχρωμες εικονούλες, ή ζωγραφιές καλύτερα, και κάποιες ιστοριούλες συχνά-πυκνά. Όμως είναι η φυσική αντίδραση που φέρνει κάθε αλλαγή.
Με μια πιο προσεκτική ματιά, τα νέα βιβλία πιστεύω πως είναι καλύτερα, καθώς ανταποκρίνονται στα νέα πρότυπα διδασκαλίας, ενώ έχουν καλύτερα προβλήματα, πολλές δραστηριότητες, καθώς και ερωτήσεις κατανόησης-κρίσεως.

Ωστόσο, όταν αυτή η αλλαγή γίνεται στο 2ο έτος, καταλαβαίνετε πως κι εγώ με τη σειρά μου πρέπει να κάνω παρόμοιες αλλαγές στις σημειώσεις μου, που με τόσο κόπο πέρισυ δημιούργησα! Αν είναι για το καλό των επόμενων μαθητών, χαλάλι τους...
Γι'αυτό αγαπητοί μου φίλοι, να χαίρεστε όταν αργώ να αναρτήσω καινούριο κείμενο. Θα είναι μια ένδειξη έλλειψης χρόνου, και καλής πορείας στον εργασιακό τομέα.

Υ.Γ. 1. Το καλοκαίρι μου έλλειψαν πολύ τα άτιμα! Δεν φαντάζεστε πόσο... κι ας με ταλαιπώρησαν απίστευτα όλη τη χρονιά!!!

Υ.Γ. 2. Καλή σχολική (ή... πανεπιστημιακή) χρονιά για όλους τους μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές και καθηγητές!

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Η ώρα του αποχωρισμού...



Θα ερχότανε η μέρα και το ξέραμε
Όμως δεν ξέραμε πόσο θα υποφέραμε
Πριν λίγες στιγμές σε κρατούσα αγκαλιά
μα τώρα γυρίζουμε ξανά στα παλιά
Ξανά στα παλιά!


Λίγο πριν φύγεις ήρθες και με φίλισες
για την αγάπη μας και πάλι μου μίλησες
υπόσχεση σου'δωσα να'ρθω να σε δω
κι εσύ μου απάντησες "γι'αυτό μόνο ζω"
"Γι'αυτό μόνο ζω"

..................................................................................
..................................................................................
Όταν θα φύγεις μακρυά, και δίπλα σου δεν θά'μαι
μια φωτογραφία σου, έχω για να θυμάμαι
όσα περάσαμε μαζί... γέλια, χαρές και λύπες
Στη μνήμη μου θα έρχονται τα λόγια που μου είπες:

"Τι κι αν είσαι μίλια μακρυά
μια μόνο σκέψη σε φέρνει κοντά
κι αν μας χωρίζουν θάλασσες πολλές
θα είμαι δίπλα σου όταν με θες"

..................................................................................
..................................................................................
Μα κάθε βράδυ, το φεγγάρι μην ξεχνάς
θα'ναι για πάντα ένας "σύνδεσμος" για μας!

Τι κι αν είσαι μακρυά, κοίταξε το φεγγάρι
κι άσε τη σκέψη ελεύθερη να σε συνεπάρει
σ'ένα κόσμο μαγικό που το παρόν θα σβήσει
θα'ρθει και η σκέψη μου εκεί, να σε συναντήσει
................................................................................
[Αφιερωμένο στην Ωραία κοιμωμένη, μαζί με τις ευχές μου, να βρει γρήγορα τον πρίγκηπά της]

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Προς την "Ωραία Κοιμωμένη"...

"Η απαισιοδοξία γίνεται ρεαλισμός, όταν σβήνει κάθε ελπίδα"

Έτσι αυθόρμητα μου βγήκε αυτή η φράση, απαντόντας σε κάποιο σχόλιο της Ωραίας Κοιμωμένης.
Κοιτάζοντας την πρόταση που μόλις είχα γράψει, μου φάνηκε σα να ήταν μια από τις σοφότερες κουβέντες που έχω πει! Όχι ότι έχω πει και τίποτα σοφό μέχρι τώρα...

Λίγο αργότερα, κατάλαβα ότι ισχύει και το αντίστροφο της πρότασης! δηλαδή... όταν σβήσει κάθε ελπίδα, η απαισιοδοξία γίνεται ρεαλισμός!

Πράγματι, όταν είμαστε απαισιόδοξοι, διατηρούμε κάποιες ελπίδες, στις οποίες ωστόσο δεν πιστεύουμε και πολύ. Όταν όμως η απαισιοδοξία γίνει πραγματικότητα, δηλαδή ρεαλισμός... δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.
Επίσης, όταν σβήσει κάθε ελπίδα που έχουμε, η απαισιοδοξία μας γίνεται πραγματικότητα, άρα ρεαλισμός.

Ένα παράδειγμα, όχι και τόσο εύστοχο βέβαια, είναι αυτό του αδιάβαστου φοιτητή!
Κάποιος φοιτητής, δεν είναι καλά διαβασμένος και δίνει ένα μάθημα. Είναι απαισιόδοξος για το αν θα το περάσει, παρόλα αυτά όμως κάνει ένα βιαστικό διάβασμα, μήπως και πέσει αυτό που θα διαβάσει τελευταία στιγμή. Όταν βλέπει τα θέματα όμως, καταλαβαίνει πως δεν πρόκειτε να περάσει... και η απαισιοδοξία του γίνεται ρεαλισμός, αφού πλέον έχει σβήσει κάθε του ελπίδα...

Υ.Γ. Τι μπορεί να σκεφτεί κάποιος την ημέρα των 26ων γενεθλίων του, έ; :-)

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Ωραία κοιμωμένη...

Κοιμήσου φεγγαρολουσμένη μου.
Κοιμήσου κι άφησε ανοιχτή, μια χαραμάδα μόνο.
Να μπει με την αυγή μια ηλιαχτίδα
Και να απλωθεί στο όμορφό σου πρόσωπο...
Ως ένας άλλος πρίγκηπας γνωστού παραμυθιού
Που μ'ένα του φιλί, ξυπνάει την ωραία κοιμωμένη

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

ΖΩ...

Μαρούλα μου... καθυστέρισα να σου απαντήσω επειδή συνεχώς έγραφα, έσβηνα, ξαναέγραφα, ξανά έσβηνα... τελικά βγήκε το Post με την αγάπη και το αλισβερίσι!
Τελικά όμως σε καλό ήταν που δεν απάντησα τόσες μέρες!Γιατί η απάντησή μου σήμερα, ίσως να είναι καλύτερη από τη χθεσινή!

Λοιπόν, αυτές τις μέρες είμαι τόσο ερωτευμένος, που δε με ενδιαφέρει αν θα λάβω την κατάλληλη "ανταμοιβή".
Η ανταμοιβή για μένα τη συγκεκριμένη στιγμή είναι το χαμόγελό της! Τα μάτια της! Το βλέμμα της! Το ότι 3 μέρες τώρα κοιμάμαι ελάχιστα, γιατί δεν μπορώ στιγμή να τη βγάλω από το μυαλό μου! Το "άδειασμα" του στομαχιού μου σε κάθε σκέψη της! Ακόμα και το ηλίθιο χαμόγελο που κοντεύει να σχηματίσει ριτίδες στο πρόσωπό μου, καθώς τίποτα δεν είναι ικανό να το διώξει! Η ανταμοιβή μου είναι η ελπίδα πως θα καταφέρω να κάμψω την όποια αντίσταση και να κατακτήσω ότι διεκδικώ!

Ακόμα όμως κι αν δεν τα καταφέρω, ακόμα κι αν το χαμόγελο δώσει τη θέση του σε μερικά δάκρυα, ακόμα κι αν η λύπη πάρει τη θέση του ενθουσιασμού στερόντας μου τον ύπνο, για μια ακόμη φορά θα είμαι χαρούμενος! Γιατί όλη αυτή η συναισθηματική ταραχή έρχεται να δηλώσει κατηγορηματικά ότι ΖΩ!

[Μέχρι τώρα, από το προηγούμενο blog συνίθιζα να αναρτώ σχόλιά μου σε blog φίλων. Αυτή τη φορά κάνω τη διαφορά, και αναρτώ σχόλιό μου από το δικό μου blog. Diva μου, τελικά πόσο δίκιο είχες τότε που μου πρότεινες να αναρτώ τα σχόλιά μου... :-)]

Ο τελευταίος αριθμός

[αναδημοσίευση από το προηγούμενο blog μου, προς τιμήν του Κούκου, μιας και ως γνωστών ξέρει να μετράει μόνο μέχρι το 12 -και πάλι καλά να λέτε, γιατί δεν θα τον άντεχα βραδιάτικα να φωνάζει 24 φορές "κούκου κούκου"]

Ένα μικρό παιδάκι, 5 ετών θαρρώ, είχε μάθει να μετράει μέχρι το 100. Επίσης, του είχαν πει οι γονείς του πριν φύγουν για ένα ταξίδι, ότι οι αριθμοί δεν σταματούν εκεί. Μετά το 100 υπάρχει το 101. Μετά το 102....
Το εκατόν εκατό υπάρχει? Τους ρώτησε με αγωνία, περιμένοντας να πάρει θετική απάντηση.
Ναι, ονομάζεται 200, του είπε ο πατέρας.
Και το 200 100?
300. μετά πάει 400, 500, 600,700, 800, 900.
Στη συνέχεια τον πήρε αγκαλιά, και του μίλησε για το 1000. Του είπε ότι μετά το 1000 είναι το 1001 και μετά το 1002.
Κατάλαβα, φώναξε γεμάτο χαρά το μικρό αγόρι. Μετά είναι το 1003! Έ μπαμπά??
Μπράβο γιέ μου, είπε ο πατέρας, γεμάτος έκπληξη και ικανοποίηση ταυτόχρονα, που ο γιός του είχε αυτή την ιδιαίτερη σχέση με τους αριθμούς. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ρωτούσε να μάθει για τους αριθμούς. 2 χρόνια πριν, πήρε ένα σακουλάκι με καραμέλες, είχε βγάλει καμιά δεκαριά από μέσα, κι έβαλε τη μάνα του να του μάθει να τις μετράει. Οι καραμέλες σε λίγο καιρό έγιναν κέρματα, με τα οποία σχημάτιζε πυραμίδες, τρενάκια, κύκλους και ότι άλλα σχήμματα μπορείτε να φανταστείτε, και τα μετρούσε. Στη συνέχεια, έβγαζε μερικά κέρματα, μετρούσε αυτά που έμειναν, και υπολόγιζε πόσα είχε βάλει πίσω στο σακουλάκι του. Ποτέ δεν έκανε λάθος....
Όμως η ώρα είχε περάσει. Ο μπαμπάς με τη μαμά έπρεπε να φύγουν. Άφησαν το αγόρι στη γιαγιά του, και του υποσχέθηκαν πως θα γυρίσουν σύντομα.
Οι ώρες στο σπίτι της γιαγιάς περνούσαν βασανιστικά αργά. Πληκτικά θα έλεγα. Είχε ξεχάσει και το σακουλάκι με τα κέρματά του στο σπίτι, κάτω από το μαξιλάρι του. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση τσιγκούνης. Απλά αυτό ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι...
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, όταν πήρε τηλέφωνο ο μπαμπάς στη γιαγιά. Του είπε ότι θα γυρίσει σύντομα. Δεν τον πίστεψε. Και με το ψέμα δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις! Βγήκε στο μπαλκόνι, με σκοπό να μετρήσει όλους τους αριθμούς. Είχε σκοπό να τα βάλει με τον πατέρα του όταν θα επέστρεφε, γιατί του είπε ψέμματα! "100 φορές μέτρησα όλους τους αριθμούς και δεν είχατε γυρίσει ακόμα" θα του έλεγε.
Άρχισε να μετράει. 1,2,3,4.... 99,100,101,102. Σταμάτησε. Μια πάράξενη σκέψη πέρασε από το αθώο του μυαλό. "Πότε τελειώνουν οι αριθμοί?"
Θυμίθηκε την πρωινή συζήτηση με τον πατέρα του. "Μετά το 1000 είναι το 1001. Μετά το 1002. Μετα? το 1003, το 1004..."
Σταμάτησε ξανά το μέτρημα. "Και πότε τελειώνουν? Μετά το 1099, θα είναι το 1100! Μετά το 1101... Ίσως στο 1999. Όχι, όταν φτάσω εκεί, θα πω δυο χίλια. Μετά δύο χίλια ένα. Δύο χίλια δύο...."
Είχε καταμπερδευτεί!"Γιαγιάάάάά" φώναξε τρέχοντας προς το σαλόνι. Μετά το 1999 υπάρχει άλλος αριθμός? Η γιαγιά του δεν είχε πάει σχολείο, όμως ήξερε ότι είναι το 2000. Του το είπε. Χωρίς να προλάβει να την ευχαριστήσει, έτρεξε ξανά στο μπαλκόνι για να συνεχίσει τους συλλογισμούς του. Ήταν μπροστά σε μια τρομερή ανακάλυψη!!!
"Μετά το 2000, θα είναι το 2001. Μετά, το 2002..." Σταμάτησε ξανά.Από το μυαλό του πέρασαν σε κλάσματα του δευτερολέπτου όλοι οι αριθμοί μεταξύ του 2000 και του 9999. Εκεί κόλλησε για άλλη μια φορά. Μήπως είναι αυτός ο τελευταίος αριθμός?
"Όχι, δε γίνεται! Αυτό είναι αδύνατο! Υπάρχει και το 10.000!" Ήταν σίγουρος ότι κάπου τον είχε ακούσει αυτόν τον αριθμό. Συνέχισε να μετράει."10.001, 10.002, 10.003..." Άρχισε να κάνει μεγαλύτερα άλματα μεταξύ των αριθμών. Είχε αλλάξει σκοπό για σήμερα! Έπρεπε να βρει τον τελευταίο. Εκείνον στον οποίο τελειώνουν όλα!"10.100, 10.200, 11.000, 11.001, 11.002, 20.000, 20.001, 90.000, 90.001, 90.002, 100.000, 100.001, 100.002, 110.000, 200.000, 900.000, 999.000, 999.001, 999.002, 999.999"
Σταμάτησε για άλλη μια φορά. Αυτός είναι ο τελευταίος αριθμός! Πήγε να σηκωθεί, να τρέξει να το πει στη γιαγιά του, αλλά κάτι σα να τον κράτησε...
"Χίλιες χιλιάδες!!!" Φώναξε δυνατά! "Χίλιες χιλιάδες ένα, χίλιες χιλιάδες δύο... χίλιες χιλιάδες χίλια!" Κάπου εκεί κατάλαβε! "Υπάρχει και το δύο χίλιες χιλιάδες! Και το χίλιες χίλιες χιλιάδες!"
Δεν μπορούσε να εκφράσει τόσο μεγάλους αριθμούς με λόγια. Είχε καταλάβει όμως ότι ο περιβόητος τελευταίος αριθμός ΔΕΝ υπάρχει! Πάντα θα έβρισκε ένα μεγαλύτερο! Μάλλον, δεν το είχε καταλάβει ακριβώς... το είχε ανακαλύψει! Και ήταν τόσο χαρούμενος...! Πήγε στο κρεββάτι που του είχε ετοιμάσει η γιαγιά, κι έπεσε για ύπνο με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χειλάκια του."Πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς? Δε με νοιάζει! Άλλωστε δε μπορώ να του πω πόσες φορές μέτρησα τους αριθμούς! Είναι πραγματικά... αμέτρητοι!"
Το πρωί, τον ξύπνισε η μαμά του. Είχαν γυρίσει από το ταξίδι, και έπρεπε να πάνε στο σπίτι.Το αγόρι νύσταζε πολύ, και ήθελε να χουζουρέψει λίγο. Βρήκε αμέσως τη δικαιολογία! "Μαμά, μετράω τους αριθμούς μου τώρα. Θα σηκωθώ μόλις φτάσω στον τελευταίο αριθμό..."

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

1η Σεπτεμβρη...



Ο Άγγελος, ήταν στην ουσία ένα μικρό διαολάκι για τις γυναίκες! Έτσι φαινόταν δηλαδή, γιατί κατά βάθος έτρεφε πολύ όμορφα αισθήματα γι'αυτές, και είχε πολύ καλή ψυχή.
Όμως, μια "κατάρα" τον κυνηγούσε μετά την τελευταία του σχέση. Του είχε κάνει μάγια η πρώην του -η Άννα- και μόνο ένας τρόπος υπήρχε για να λυθούν αυτά.
Σύμφωνα με τα μάγια της Άννας λοιπόν, ήταν "καταδικασμένος" κάθε πρώτη του μηνός να ερωτεύεται μια κοπέλα, από την οποία θα έβρισκε ανταπόκριση στο τέλος του μήνα, οπότε πριν χαρεί τον έρωτά του... ερχόταν η πρώτη του επόμενου μήνα, και το φτερωτό τσογλανάκι έριχνε το βέλος του, κάνοντάς τον να ερωτευτεί άλλη κοπέλα.
Όπως καταλαβαίνεται, όλη αυτή η κατάσταση τον είχε κουράσει. έψαχνε μάταια να βρει κάποιον τρόπο για να λυθούν τα μάγια. Έτσι, πήρε την απόφαση να μη ξανακάνει σχέση μέχρι να λυθούν τα μάγια, -να καταπιέζει τον εαυτό του με λίγα λόγια- γιατί δεν ήθελε να πληγώνει τη μία κοπέλα μετά την άλλη. Βέβαια ήταν τόσο ερωτευμένος, που όλοι γύρω του το καταλάβαιναν και τον πείραζαν! Μπορούσε να μην "προχωρήσει", αλλά δεν μπορούσε να το κρύψει, καθώς όπως λένε... ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Η Άννα είχε καταφέρει να πάρει τη μεγάλη εκδίκηση! Και δεν ήταν τυχαία η πρώτη του μηνός. Πρώτη του μηνός ήταν η μέρα που χωρίσανε...

Όπως είπα στην αρχή, ένας τρόπος υπήρχε -και ήταν πολύ δύσκολο- για να λυθούν τα μάγια. Έπρεπε να γνωρίσει πρώτη του μηνός, μετά τις 11 το βράδυ, μια κοπέλα με μπλε μάτια και αγνή καρδιά!
Η μόνη που γνώριζε για τα μάγια, ήταν η φίλη του η Τζένη . Διατηρούσε ακόμα φιλικές σχέσεις με την Άννα, και κατάφερε μια μέρα να αποσπάσει το μεγάλο μυστικό της για το λύσιμο της κατάρας.
Έτσι, χωρίς να του αποκαλύψει τίποτα, κανόνισε να του γνωρίσει μια φίλη της -την Φωτεινή- με μπλε μάτια και -όπως πίστευε- με αγνή καρδιά.

Το ραντεβού κλείστηκε για τις 11:30 το βράδυ, παρά τις όποιες επιφυλάξεις του Άγγελου.
Καθώς περπατούσε λοιπόν, προσπέρασε την Τζένη και την Άντρυ, τον φώναξαν... και αυτό ήτανε! Με το που γύρισε, το βλέμμα του έπεσε πάνω στα μπλε μάτια της Φωτεινής και ένα ρίγος έπιασε όλο του το κορμί. Ήξερε πως ήταν πρώτη του μηνός -πρώτη Σεπτέμβρη για την ακρίβεια- αλλά αυτό που έννοιωσε δεν είχε προηγούμενο! Τον είχε πιάσει ταχυκαρδία, και το ρίγος έδινε ώθηση προς τα πάνω σε ένα βάρος που είχε στο στομάχι του. Σε λίγα δευτερόλεπτα, άρχισε να χασμουριέται, και καυτή ανάσα έβγαινε από το στόμα του. Η Τζένη, "έπιασε" αμέσως την αντίδρασή του, και του χαμογέλασε πονηρά.

Αυτό το βάρος, το είχε από τη μέρα που έγιναν τα μάγια, και η καυτή ανάσα ήταν σα να το διώχνει όλο και να το σκορπίζει στο ελαφρύ αεράκι που φυσούσε εκείνη την ώρα. Τον ανακούφισε τόσο, που πλέον έννοιωθε τόσο ελαφρύς, αισθανόταν πως η ψυχή του θέλει να πετάξει.
Περπάτησε λίγο πιο γρήγορα από τη Φωτεινή, για να μπορέσει να πάρει έστω και για λίγο το βλέμμα του από τα μάτια της. Νόμιζε πως αυτό θα τον ηρεμούσε κάπως, αλλά το μυαλό του -και η καρδιά του- βρισκόταν μερικά μέτρα πίσω!
Όταν καθήσανε στο μαγαζί, η Τζένη φρόντισε να είναι δίπλα ο Άγγελος με τη Φωτεινή. Ήταν τόσο συγχισμένος ο Άγγελος, που αράδιαζε συνέχεια βλακείες! Δεν ήξερε τι να πει, πως να φερθεί... Από τους πρώτους παιδικούς του έρωτες είχε να του συμβεί αυτό!
Μόλις προσπαθούσε να πει κάτι, κοίταζε τα μάτια της Φωτεινής, η σκέψη του ταξίδευε... και τα'χανε!
Όμως, όσο μιλούσε μαζί της, τα αισθήματά του για εκείνη αποκτούσαν πιο στέρεες βάσεις! Πλέον δεν ήταν ερωτευμένος μονάχα με τα μπλε μάτια της! Το χαμόγελό της, η απλότητα του χαρακτήρα της, ο τρόπος που μιλούσε, ο τόνος της φωνής της, οι κινήσεις της... όλα για εκείνον ήταν τέλεια!!!

-Άγγελε, πρέπει να βάζεις στόχους, και να επιμένεις σ'αυτούς, του λέει η Τζένη.
-Γνωρίζεις ότι δεν μπορώ...
-Τώρα μπορείς!
-Και τα μάγια;
-Ξέχνα τα μάγια, λύθηκαν απόψε!
-Το ξέρω... το έννοιωσα!

Τελικά, η καρδιά της Φωτεινής είναι πράγματι αγνή, συλλογίστηκε η Τζένη...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

Τι ειναι η αγάπη; Αλισβερίσι μήπως;

Τι είναι άραγε η αγάπη; Αυτή η λέξη έχει καταλήξει να σημαίνει τόσα πολλά πράγματα, να είναι τόσο αλλοιωμένη, που με δυσκολία την αναφέρω! Κάθε περιοδικό, κάθε παρέα, κάθε θρησκεία, αναφέρεται σε μια διαφορετική αγάπη.
Αγαπάω την πατρίδα μου, αγαπάω την οικογένειά μου, αγαπάω την κοπέλα μου, αγαπάω τον θεό μου...
Άραγε, υπάρχει αυτή η "αγάπη"; Έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να αγαπήσει αληθινά κάτι;
Όταν χάνουμε κάποιον που "αγαπάμε", χύνουμε δάκρυα! Έχουμε αναρρωτηθεί ποτέ, για ποιον χύνουμε αυτά τα δάκρυα; Είναι τα δάκρυά μας για μας, ή για αυτόν που παίθανε; Αυτό το κλάμα, οφείλεται στη λύπηση του εαυτού μας, ή στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος πέθανε; Αν το κλάμα οφείλεται στο ότι χάσαμε κάποιον στον οποίο "επενδύσαμε" πολύ μεγάλη στοργή, δεν ήταν αληθινή στοργή.

Έχεις μια γυναίκα. Σου παρέχει σεξουαλική ευχαρίστηση, σου μαγειρεύει, προσέχει τα παιδιά σας... Εξαρτάσαι από αυτή. Σου έχει δώσει το σώμα της, τα συναισθήματά της, ενθάρρυνση, ένα αίσθημα ασφάλειας. Κάποια στιγμή, σε βαριέται ή βρίσκει κάποιον άλλο και φεύγει μακρυά σου και όλη η συναισθηματική σου ισορροπία καταστρέφεται, και η αναταραχή αυτή που δεν σου αρέσει, ονομάζεται ζήλεια. Μέσα σ'αυτή υπάρχει πόνος, άγχος μίσος και βία.
Είναι σα να λες πως "όσο εσύ θα ανήκεις σε μένα, εγώ θα σ'αγαπάω, αλλά από τη στιγμή που δε θα μου ανήκεις, θα αρχίσω να σε μισώ. Όσο θα μπορώ να στιρίζομαι σε σένα, για να ικανοποιώ τις απαιτήσεις μου -σεξουαλικές ή οτιδήποτε άλλες- εγώ θα σ'αγαπώ. Από τη στιγμή όμως που σταματάς να μου δίνεις αυτά που θέλω... δε μ'αρέσεις"

Πραγματικά, πιστεύεται πως είναι αγάπη αυτό; Λέμε αγαπάω την οικογένειά μου. Γιατί γιατί απλά είναι η οικογένειά ΜΟΥ! Λες πως αγαπάς το αγόρι σου. Θα έκανες τα πάντα για εκείνον, αλλά εάν τον δεις με άλλη, θα αρχίσεις να τον μισείς! Αυτό, είναι αγάπη;

Προσφέρεις τα συναισθήματά σου σε κάποιον, και όταν βλέπεις πως δεν παίρνεις τα ανάλογα ανταλλάγματα -ξέρω, καμιά φορά είσαι ολιγαρκής- αλλάζεις τα συναισθήματά σου. Ούτε αυτό είναι αγάπη...

Τελικά, τι αγαπάμε πέραν του εαυτού μας;

Η αγάπη, είναι κάτι που είναι καινούριο, φρέσκο, ζωντανό. Δεν έχει χτες και αύριο. Είναι έξω από το θόρυβο της σκέψης. Για να αποκτήσουμε αυτό το εκπληκτικό πράγμα που ο άνθρωπος αναζητούσε από πάντα -μέσα από θυσίες, μέσα από λατρεία, μέσα από το σεξ, μέσα από κάθε μορφή ευχαρίστησης και πόνου- ο μόνος τρόπος είναι η σκέψη να φτάσει στο σημείο να κατανοήσει τη φύση της και εντελώς φυσικά να σταματήσει...