ΚΟΥΚΩΣ

Μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία...

2009-04-23T18:34:00.003+03:00

-Λοιπόν μικρή μου, μέχρι ποιον αριθμό ξέρεις να μετράς; Ρώτησε ο μαθηματικός ένα κοριτσάκι που πήγαινε μόλις στην πρώτη δημοτικού.
-Ξέρω να μετράω μέχρι το 100! Μάλιστα μπορώ να κάνω πρόσθεση, αφαιρεση και πολλαπλασιασμό! Απάντησε όλο ζωντάνια το κοριτσάκι.
-Για μέτρησε...
-Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.... εξήντα οκτώ εξήνταααα εννιά (με μια μικρή καθυστέριση, ίσα ίσα μέχρι να θυμηθεί το εβδομήνα) εβδομήντα! Εβδομήντα ένα, εβδομήντα δύο.... εκατό!
Με το που έφτασε στο εκατό, κοίταξε πονηρά τον μεγάλο φίλο της, και συνέχισε να μετράει, υπερβαίνοντας το όριο που η ίδια είχε θέσει!
-Εκατό ένα, εκατό δύο, εκατό τρία... εκατό δεκαέξι εκατό δεκαεπτά, εκατο δεκ...
-Μια στιγμή! Εσύ είπες πως ξέρεις να μετράς μέχρι το εκατό! Μα κοντεύεις να φτάσεις στο εκατόν είκοσι, αριθμό πολύ μεγαλύτερο! Είδες λοιπόν που ξέρεις πολλά περισσότερα απ'ότι πιστεύεις; Της είπε ο καινούριος της φίλος.
Το κοριτσάκι αφού σάστισε για λίγο, έδωσε τη δική της εκδοχή: "Σε κορόιδεψα!" του αποκρίθηκε, ρίχνοντας κι ένα πονηρό χαμόγελο!
-Όμως τώρα με μπέρδεψες! Που είχα σταματήσει; Θέλω να συνεχίσω να μετράω!
-Όταν σε διέκοψα ήσουν στο εκατόν δεκαεπτά και ετοιμαζόσουν να πεις εκατόν δε...
-Εκατό δεκαοκτώ! Εκατό δεκαεννιά, εκατό είκοσι, εκατό εικοσιένα. Μα που τελειώνει αυτό;
-Να τελειώσει ποιο;
-Το μέτρημα! Που τελειώνει; Κάπου θα τελειώνει!
-Μα δεν τελειώνει ποτέ! Σε όποιον αριθμό και να φτάσεις, πάντα θα υπάρχει ο επόμενος!
Το κοριτσάκι μπερδεύτηκε! Σε αυτή την ηλικία, του ήταν δύσκολο να πιστέψει είτε να φανταστεί πως οι αριθμοί δεν τελειώνουν ποτέ!
-Μα δε γίνεται! Κάπου πρέπει να τελειώνει! Έτσι θέλει!
-Έτσι θέλει ποιος;
-Ένας κύριος!
-Ποιος κύριος; Κι εγώ είμαι κύριος, και δε θέλω να τελειώνει!
-Όχι εσύ! Εσύ είσαι νέος! Ένας παππούς! Κι εσύ... δεν είσαι παππούς! Που είναι το μπαστούνι σου;
Ακολούθησε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση, κατά τη διάρκεια της οποίας το κοριτσάκι δε σταμάτησε να ρωτάει για τους αγαπημένους του αριθμούς.
Υποστίριζε με μεγάλο σθένος πως οι αριθμοί κάπου πρέπει να τελειώνουν, και με παράπονο αναρωτιώταν γιατί η δασκάλα τους δεν τους έμαθε πόσο κάνει εκατό κι εκατό!

Ελπίζω αυτό το κοριτσάκι να τύχει σε καλούς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι να δώσουν βάση στα ενδιαφέροντά της. Όταν κάποιος έχει "κλίση" στα μαθηματικά, αυτή εκδηλώνεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Και ο τρόπος που μιλούσε και το ενδιαφέρον που έδειχνε για τα μαθηματικά και τους αριθμούς δείχνουν πως με λίγη προσοχή απο τους γονείς και τους δασκάλους της, μπορεί και να καταφέρει μεγάλα πράγματα σε λίγα χρόνια. Σε αντίθετη περίπτωση, μαλλον θα "χαθεί" κάπου ανάμεσα στο πλήθος της χρυσής μετριότητας...

Απλές σκέψεις των "ημερών"

2008-12-10T02:11:00.003+02:00

Πριν από λίγη ώρα, είχα μια συζήτηση με τον πατέρα μου, σχετικά με τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε ολόκληρη τη χώρα, λόγο της εν ψυχρό δολοφονίας του μικρού Αλέξανδρου.
Πραγματικά, κάθε φορά που συζητάω ένα σοβαρό θέμα μαζί του, νομίζω πως φεύγω πιο... "σοφός"! Άλλωστε, οι περισσότεροι δεν έχουμε ως πρότυπα τους γονείς μας?
Βλέποντας ταυτόχρονα τηλεόραση, και κάποιους πολίτες να παίρνουν τηλέφωνα σε όλες τις εκπομπές και να διαμαρτύρονται για τη ζημιά που έπαθαν από τους "αλήτες" τους κουκουλοφόρους, οι οποίοι καίνε ότι βρουν μπροστά τους, μου γεννήθηκε αυθόρμητα η απορία: Τι λέγαν άραγε στην τηλεόραση και το ράδιο οι -ελεγχόμενοι από τη χούντα έστω- δημοσιογράφοι? Και που ήταν ο πατέρας μου εκείνες τις μέρες?
Με απογοήτευση τον άκουσα να μου λέει πως... δεν ήταν στο πολυτεχνείο. Καθόταν όπως ο περισσότερος κόσμος στον καναπέ και παρακολουθούσε τα γεγονότα! Αν βρισκόταν στο πολυτεχνείο, θα έμοιαζε στα μάτια μου περισσότερο "ήρωας" απ' ότι τώρα...! Η αλήθεια είναι πως στο παρελθόν φοβόμουν να τον ρωτήσω, μόνο και μόνο γιατί υπήρχε κι αυτή ως πιθανή απάντηση!
Όμως, επειδή το μήλο κάτω από τη μηλιά πέφτει, όπως λέει και ο σοφός μας λαός... κατάλαβα πως κι εγώ με τον ίδιο τρόπο την πάτησα αυτές τις μέρες!
Από όλα τα Μ.Μ.Ε. η ίδια καραμέλα: Οι κουκουλοφόροι σπάνε τις βιτρίνες. Κάνουνε ζημιά σε εκατοντάδες αθώους πολίτες! Κλέβουν τα καταστήματά τους, και στη συνέχεια τα βάζουν φωτιά και τα ρημάζουν όλα στο διάβα τους! Δεν άργησαν να βγουν και τα "παπαγαλάκια" που τρώνε την ίδια καραμέλα. "Μου έσπασαν το μαγαζί, οι αλήτες"! "Δε μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο", "έχασα τη δουλειά μου εξαιτίας τους" και πολλά άλλα!
Όμως, σύμφωνα πάντα με τον πατέρα μου, τα ίδια έλεγαν και τις αλησμόνητες ημέρες του πολυτεχνείου! "50 αναρχικοί και κομουνιστές, έκαναν κατάληψη στο πολυτεχνείο!", "ο κόσμος είναι εξαγριωμένος μαζί τους", "σπάνε, καίνε, ρημάζουν" και άλλες τέτοιες ανοησίες, για να παραπληροφορήσουν την κοινή γνώμη, και τους αγωνιστές να τους κάνουν αλήτες στα μάτια όλων.
Μέσα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου, υπήρχαν φυσικά και ασφαλίτες, όπως και άλλοι άνθρωποι της χούντας, οι οποίοι πέραν από το ρόλο του "χαφιέ", έπαιζαν και το ρόλο της προβοκάτσιας.
Άραγε, πόσο άλλαξαν τα πράγματα 35 χρόνια μετά? Ίσως καθόλου, σκέφτομαι! Και πραγματικά... κάθε φορά το ίδιο σκηνικό! Κλείνουν τους δρόμους οι αγρότες... τους κατηγορούν γιατί κάποιος μεταφέρει ευπαθή προϊόντα και έπαθε ζημιά. Κάνουν απεργία οι υπάλληλοι της Δ.Ε.Η., θα βγάλουν κρεοπώληδες να πουν πως χαλάνε τα κρέατά τους. Για το ότι κάποιοι από αυτούς μας δίνουν από τα χαλασμένα... ούτε λόγος! Κάνουν απεργία οι τραπεζικοί υπάλληλοι... βγάζουν κάποιους που... θα κλείσουν τα μαγαζιά τους γιατί ο κόσμος έμεινε από μετρητά και δεν ψωνίζει. Λέτε και όταν είναι ανοιχτές, του κόσμου του τρέχουν τα λεφτά από τα μπατζάκια! Οι μαθητές κάνουν πορεία... εμφανίζονται ξαφνικά 40-50 άτομα και σπάνε ότι βρουν. Αλήτες κι αυτοί!
Μη σας κουράζω όμως... κάθε φορά που ένας κλάδος αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, αντί να γίνεται συζήτηση γι' αυτά, ασχολούμαστε με το ποιους βλάπτει η απεργία τους ή η κινητοποίησή τους! Αν αυτό δεν λέγεται "αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης"... δώστε μου εσείς άλλον ορισμό.
Εγώ δυστυχώς δεν είμαι κουκουλοφόρος. Δεν συμμετείχα ποτέ σε κανενός είδους επεισόδιο. Δεν πήγα καν στις πορείες για να ξέρω! Να ξέρω αν είναι αυτοί που σπάνε τα καταστήματα μιας ήδη λαβωμένης αγοράς, ή αν είναι προβοκάτορες. Αυτό που ξέρω είναι πως μερικές μέρες πριν τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, σε μια συζήτηση με φίλους λέγαμε πως "δεν θα αργήσει να ξεσηκωθεί ο κόσμος! Δεν αντέχει άλλο αυτή τη κατάσταση!"
Και ο φόβος μου τώρα είναι μήπως κάποια στιγμή γίνει πραγματικά μιαν άλλη "επανάσταση" την οποία θα γιορτάζουμε μετά από 35 χρόνια, και με ρωτήσει ο γιος μου: "Εσύ μπαμπά, που ήσουν τότε?" Κι εγώ, σκύβοντας το κεφάλι γεμάτος ντροπή του απαντήσω "Στον καναπέ παιδί μου! Στον καναπέ ήμουν, και άκουγα πως αυτοί ήταν απλά μερικοί αλήτες, που ρήμαζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους"

Υ. Γ. Όλα αυτά είναι απλές σκέψεις, από έναν απλό πολίτη. Ούτε "δεξιό", ούτε "αριστερό", ούτε "αναρχικό", ούτε "αντιεξουσιαστή". Δεν έχουν σκοπό να στρέψουν κανέναν σε καμία ενέργεια. Δεν κατηγορώ κανέναν, και δεν "αθοώνω" επίσης κανέναν, γιατί απλά δε γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει. Η μοναδική πληροφόρησή μου, είναι αυτή των Μ.Μ.Ε. που ποτέ δεν εμπιστεύομαι!
Τέλος, φυσικά και καταδικάζω όλα όσα γίνονται στους δρόμους της χώρας μας, από όποιους κι αν προέρχονται.

Κρίση εθνικής ταυτότητας...

2008-11-09T13:02:00.002+02:00

Θέλοντας να επιστρέψω στο blog μου, που το είχα παρατήσει λόγο έλειψης χρόνου... αποφάσισα να αναφερθώ σε κάτι που με βασανίζει εδώ και καιρό.
Με απασχολεί η... εθνικότητά μου!
Έλληνας νοιώθω, και αυτό γράφει πάνω η ταυτότητά μου!
Μιλάω Ελληνικά, γράφω Ελληνικά, σκέφτομαι σαν Έλληνας.
Όμως όλοι γύρω μου, λένε το αντίθετο!
Οι Νότιοι, με αποκαλούν Βούλγαρο. "Βούλγαρος: Θεσσαλονικιός, κυρίως οπαδός του ΠΑΟΚ" αναγράφει το -εμετικό- λεξικό του Μπαμπινιώτη.
Οι συμπολίτες μου, υποστηρικτές άλλων ομάδων, με αποκαλούν Τούρκο! Φανταστείτε πως είναι οι ίδιοι "Έλληνες" που νευριάζουν όταν τους αποκαλούν κι αυτούς... Βούλγαρους!
Ενώ οι δυτικές χώρες, πρόσφατα με αποκάλεσαν "Μακεδόνα", εννοώντας... Σκοπιανό!!!
Αναρρωτιέμαι τι θα πρέπει να απαντήσω μετά από λίγα χρόνια στον γιό μου -αν γίνω ποτέ πατέρας- όταν θα με ρωτήσει τι εθνικότητας είναι τελικά. Έλληνας, Τούρκος, Βούλγαρος ή Μακεδόνας?
Η όταν θα με ρωτήσει: "Μπαμπά... αυτοί γιατί μας αποκαλούν Τούρκους? Έλληνες δεν είμαστε?"
Έλληνας είμαι! Έλληνας νοιώθω! Και δεν μπορώ να δώσω σε κανέναν το δικαίωμα να ισχυριστεί το αντίθετο!

Δώρο γενεθλίων!!!

2008-07-29T18:30:00.004+03:00

Πριν λίγες μέρες, ο αγαπητός μου φίλος Diage, έκλεισε ένα χρόνο παρουσίας στο bloggoχωριό! Δε μπορούσα, παρά να του κάνω ένα μικρό δωράκι για τα πρώτα του γενέθλια!
Το Δωράκι του, όπως καταλάβατε, είναι το αντικείμενο που βλέπετε στην εικόνα δεξιά σας.
Το σπαθί -αν μπορεί κανείς να το πει σπαθί έτσι όπως το έφτιαξα- είναι γυάλινο, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι το ότι μόνο γυάλινα αντικείμενα μπορώ να φτιάχνω στη θερινή μου δουλειά, και ο δεύτερος το ότι το γυαλί είναι τόσο εύθραυστο, όπως και η καρδιά του αγαπημένου μας Diage, αλλά ταυτόχρονα είναι τρομερά κοφτερό!
Όποιος έχει αντίρρηση, μπορεί απλά να περάσει από το blog του μια βόλτα και να καταλάβει!
Το χρώμμα του σπαθιού λευκό, για να συμβολίζει την αγνή ψυχή του, ενώ πάνω στο σπαθί υπάρχουν μερικές κόκκινες στάμπες, που είναι το αίμα όσων πήγαν να σταθούν εμπόδιο στην αναζήτησή του!
Οι χρωμματιστές πινελιές γύρω από το σπαθί, συαισθήματα που μαζί του έχουμε νιώσει! Κάθε χρώμμα, κι ένα συναίσθημα! Μίσος, αγάπη, αγωνία, ελπίδα...
Κάτω από το σπαθί, σε μπλε φόντο και με διάφανα γράμματα, αναγράφετε το όνομα του κατόχου του. DIAGE!

Χρόνια πολλά φίλε μου! Συνέχισε να μας ταξιδεύεις στα όμορφα μονοπάτια με τις νεράιδες και τα ξωτικά σου, και όποτε χρειαστείς, το σπαθί θα είναι δίπλα σου για να σε προστατέψει!
Μεγάλη μου τιμή, να με θεωρείς φίλο σου...

Ίππασος ο Μεταπόντιος

2008-07-29T14:44:00.000+03:00

Η ιστορία μας έχει διδάξει πως πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν Εφιάλτες. Είναι αρκετοί οι λόγοι που μπορούν να ωθήσουν κάποιον στην προδοσία. Είτε από εγωισμό, είτε από ζήλια, είτε από ματαιοδοξία, είτε λόγο χρημάτων, όταν υπάρχουν μυστικά, πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα παίζει το ρόλο του Ιούδα.
Στην περίπτωση της σχολής του Πυθαγόρα, ο Εφιάλτης άκουγε στο όνομα Ίππασος. Ίππασος ο Μεταπόντιος.
Με ποιο τρόπο όμως πρόδωσε τους Πυθαγόρειους?
Η σχολή του Πυθαγόρα λειτουργούσε άκρως μυστικιστικά. Απαγορευόταν να βγει προς τα έξω οτιδήποτε μάθαινες η ανακάλυπτες. Επίσης, οι Πυθαγόρειοι συμβόλιζαν τα πάντα με αριθμούς, θεωρώντας πως η μονάδα ήταν η αρχή του κόσμου.
Ο Ίππασος, κατάφερε να αποδείξει όμως πως η διαγώνιος του τετραγώνου με πλευρά 1 είναι ασύμμετρο μέγεθος. Δεν μπορεί να μετρηθεί δηλαδή. (σ.σ. το μήκος της είναι η τετραγωνική ρίζα του 2, αριθμός άρρητος, που σημαίνει πως δε μπορεί να γραφεί ως κλάσμα φυσικών αριθμών. Αυτοί οι αριθμοί ήταν άγνωστοι εκείνη τη περίοδο)
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Πέραν του ότι κλόνισε ολόκληρη τη διδασκαλία των Πυθαγορείων με την απόδειξή του, -η οποία θεωρείτε από πολλούς μαθηματικούς ως μια από τις ομορφότερες αποδείξεις- αλλά την κοινοποίησε και έξω από τη σχολή! Τόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός του!
Βέβαια πλήρωσε ακριβά για την ενέργειά του! "Πνίγηκε" στη θάλασσα σε ένα ναυάγιο. Ήταν η τιμωρία του για ασέβεια και ανίερη προδοσία προς τη σχολή και τους θεούς!

Κοιτάξτε λίγο τον περίγυρό σας, και βρείτε τον δικό σας εφιάλτη! Σίγουρα θα είναι "κρυμμένος" σε μια γωνιά και θα περιμένει να σας τη φέρει! Μη του δώσετε το δικαίωμα...

Παιχνιδάκι!

2008-07-23T09:41:00.002+03:00

Η Σοφία με κάλεσε να παίξω ένα παιχνιδάκι. Πρέπει να γράψωλέει 10 άχρηστες πληροφορίες για τον εαυτό μου!
Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Είμαι γέννημα-θρέμμα Σταυρουπολήτης! Μάλιστα, το σπίτι μου βρίσκεται απέναντι από το Ψυχειατρικό Νοσοκομίο Θεσσαλονίκης!

2. Είμαι -αδιόριστος ακόμα- μαθηματικός. Αν συνδιάσετε το ρητό "οι μαθηματικοί είναι τρελοί" με το (1), μπορείτε να βγάλετε εύκολα τα συμπεράσματα σας

3. Πιστεύω στη φιλία ανδρών-γυναικών, γι'αυτό άλλωστε έχω πολλές φίλες, με τις οποίες ποτέ δεν θα έκανα κάτι ερωτικό!

4. Δηλώνω αυστηρά άντρας! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων λόγο του (3)! Δυστυχώς σήμερα το ότι είναι κάποιος άντρας... πρέπει να το δηλώνει!

5. Τρελένομαι στις διακοπές να κάνω camping! Τα δωμάτια, αν και έχουν περισσότερες ανέσεις, δε με ελκύουν και τόσο! Πάω διακοπές για να ξεφύγω από το τσιμέντο της πόλης, και δε μπορώ κι εκεί να μένω μέσα σε τέσσερις τοίχους...

6. Μπορώ να παίζω τάβλι απίστευτες ώρες, αρκεί ο αντίπαλος να ΜΗ μετράει με τα δάχτυλα, και να μη σκέφτεται συνέχεια τι θα παίξει! Το έχω κλείσει αρκετές φορές για τους δύο παραπάνω λόγους...

7. Είμαι υπερβολικά ήρεμος! Μέχρι αηδίας μπορώ να πω! Προσπαθώ να το αλλάξω αυτό, αλλά αλλάζει ο άνθρωπος στα γεράματα? Με μοναδική εξαίρεση όταν βρίσκομαι στην Τούμπα! Ο ΠΑΟΚ μου βγάζει έναν άλλο εαυτό, και πολύ το χαίρομαι!

8. Ενώ κοντεύω να κλείσω αισίως τα 27, (19/9 τα γεννέθλιά μου για τις ευχές σας) κανείς δε με κάνει πάνω από 22! Για να μην αναφέρω πως πριν από ένα χρόνο περίπου μου ζήτησαν ταυτότητα για να μου φέρουν το αγαπημένο μου famus cola!!! Ρεζίλι, ε?

9. Σαν καθηγητής, νοιάζομαι για όλους τους μαθητές μου το ίδιο, αλλά σαν άνθρωπος δεν μπορώ παρά να έχω κάποιες ιδιαίτερες συμπάθειες. Ποτέ όμως αντιπάθειες!

10. Μπορώ να συγχωρέσω τα πάντα, εκτός από την απιστία και την αδικία.

Θα προσκαλέσω στο παιχνίδι τη Μαρούλα, και τη Μικρή λογοτέχνη. Αγαπητέ μου diage, θα προσκαλούσα κι εσένα, αλλά ξέρω πως θα με "γράψεις" γιατί δεν ταιριάζει στο υπέροχο blog σου!

Πτυχία από παντού, σε όλους και ισότιμα!

2008-07-17T10:15:00.001+03:00

Ο Θανάσης από μικρός είχε δείξει τεράστιο ενδιαφέρον για τους υπολογιστές. Σεμια εποχή που δεν υπήρχε το διαδύκτιο, και οι υπολογιστές βρισκόταν σε ελάχιστα σπίτια, είχε έναν υπερσύγχρονο υπολογιστή, 80386! Να φανταστείτε, τα αρχεία του τα αποθήκευε σε δισκέτες 1,44''! Πριν καλά καλά πάει στο γυμνάσιο, είχε μάθει μόνος του να προγραμματίζει σε γλώσσα GW BASIC. Όλο του τον χρόνο τον αφιέρωνε στον υπολογιστή του, με αποτέλεσμα στο σχολείο να είναι αρκετά μέτριος μαθητής. Κουτσά στραβά έβγαλε το λύκειο, και σπούδασε πληροφορική σε ένα παράρτημα Αγγλικού πανεπιστημίου στην Ελλάδα.

Ο Πέτρος, φίλος του Θανάση, δεν σκάμπαζε από υπολογιστές. Η άγνοιά του δεν οφειλόταν σε έλλειψη ενδιαφέροντος. Πως να ενδιαφερθείς για κάτι άγνωστο? Θεωρούσε άσκοπο το να έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή. Μάλλον προτιμούσε να χαλάσει τα μάτια του διαβάζοντας, και όχι παίζοντας παιχνίδια σε μια ασπρόμαυρη οθόνη. Ήταν πολύ καλός μαθητής, και κατάφερε να περάσει στο πανεπιστήμιο. Πληροφορική Θεσσαλονίκης!

Ο τρίτος της παρέας, ήταν ο Νίκος. Ήταν από σχετικά εύπορη οικογένεια, και στο σχολείο το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να βγάλει το λύκειο. Ήξερε από την πρώτη λυκείου το μέλλον του! Με το που θα έπερνε το απολυτήριο, θα έκανε την εγγραφή του σε ένα Βρετανικό πανεπιστήμιο. Πληροφορική κι αυτός! Δεν είχε τις γνώσεις του Θανάση βέβαια, αλλά "έβλεπε" πως η πληροφορική είναι η επιστήμη του μέλλοντος...

Ο Θανάσης, ο Πέτρος και ο Νίκος, πήραν το πτυχίο του πληροφορικάριου, και βγήκαν μαζί στν αγορά εργασίας. Φίλοι από μικροί, αλλά η κόντρα δεν άργησε να έρθει. Ο Πέτρος, έβλεπε υπεροπτικά τους άλλους δύο. Ειδικά τον Θανάση. Θεωρούσε τα πτυχία τους κατώτερα από το δικό του. Ο Νίκος αντιδρούσε λέγοντας πως το πανεπιστήμιό του είναι ένα από τα καλύτερα της ευρώπης, και πως στη σχολή του Πέτρου μάθαιναν ελάχιστα. Ο Θανάσης όταν τους άκουγε, γελούσε δυνατά και τους προκαλούσε να αποδείξουν ποιος είναι ο καλύτερος.
-Ας δημιουργήσουμε ένα πρόγραμμα, σε όποια γλώσσα προγραμματισμού θέλετε. Όποιος το κάνει καλύτερο και σε συντομότερο χρονικό διάστημα, κερδίζει! Κανείς όμως δεν του πήγαινε κόντρα! Ήξεραν πως πολλές φορές καθόταν μέχρι και 30 ώρες μπροστά στον υπολογιστή και προγραμμάτιζε, έτσι για την πλάκα του! Τι αντοχές, θεέ μου!!!

Προχθές, πήγε για ψήφιση ένα νέο νομοσχέδιο, με το οποίο αναγνωρίζεται πλήρος το πτυχίο των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, ως ισότιμο με τα αντίστοιχα πτυχία που δίνονται αν έχεις σπουδάσει σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Θανάσης χάρηκε, ενώ ο Πέτρος και ο Νίκος σάστισαν. Ίσα εργασιακά δικαιώματα? Αν είναι δυνατόν!

Σίγουρα, υπάρχουν αρκετοί σαν τον Θανάση, που σπούδασαν σε Ελληνικό πανεπιστήμιο. Και μάλιστα, οι περισσότεροι που σπούδασαν σε παράρτημα πανεπιστημίου στην Ελλάδα, ή σε κάποιο ΙΙΕΚ, είναι σαν τον Πέτρο. Λίγο το ότι θεωρείται η πληροφορική ως το επάγγελμα του μέλλοντος, λίγο η αναβολή στράτευσης για λίγα χρόνια και πολύ περισσότερο η "ανάγκη" του σύγχρωνου Έλληνα γονιού να περιφανευτεί για το παιδί του -σπουδάζει πληροφορική, άσχετα που, πως και με ποιο αντίκρισμα- γέμιζαν όλες αυτές τις "σχολές" οι οποίες μέχρι φέτος άνηκαν στο υπουργείο εμπορίας!
Είμαι κι εγώ μπερδεμένος για το τι είναι σωστό. Αλόγιστα πτυχία παντού? Δικαίωμα στη μετά-λυκειακή μόρφωση σε όλους?
Βλέποντας τον Θανάση, θεωρώ πως τα πτυχία ναι, είναι ισότιμα. Αλλάζοντας όμως λίγο τους ρόλους, θεωρόντας πως ο Θανάσης πέρασε στο τμήμα πληροφορικής του Α.Π.Θ. ενώ ο Πέτρος σπούδασε σε κάποιο παράρτημα πανεπιστημίου δεν μπορώ να διανοηθώ την ισότημία ούτε του πτυχίου, ούτε των γνώσεων! Αλήθεια, πόσοι "Θανάσηδες" μπορεί να υπάρχουν? Όσοι κι αν είναι, όση αξία κι αν έχει το πτυχίο τους, σίγουρα δεν θα πάνε χαμένοι...
Μία τέτοια κίνηση όμως, σίγουρα απαξιώνει ακόμη περισσότερο το Ελληνικό Πανεπιστήμιο... ή αλλιώς, το "πανεπιστήμιο των καταλήψεων".

Το μονοπώλιο θα σπάσει?

2008-06-12T15:04:00.013+03:00

Τα τελευταία χρόνια, αλλάζουν όλα όσον αφορά το μονοπώλιο που ανθεί εξαιτίας διαφόρων συμφερόντων στο χώρο της παιδείας στην Ελλάδα.

Ένα σημαντικό κεφάλαιο στο χώρο της παιδείας, που εμπλέκεται στα γρανάζια των οικονομικών και άλλων συμφερόντων, είναι η διαδικασία επιλογής σχολικών βιβλίων. Μία διαδικασία που σε υγειή εκπαιδευτικά συστήματα πρέπει να είναι αδιάβλητη.

Ο προβληματισμός μου προέκυψε διαβάζοντας το σχολικό βιβλίο της άλγεβρας Α' λυκείου.

Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων!

"Ταξίδεψα" στο -όχι μακρινό- μέλλον, και είδα καθηγητές να "δελεάζονται" για την επιλογή του "καλύτερου" βιβλίου άλγεβρας Α' λυκείου. Οι περισσότεροι από αυτούς, επέλεγαν εκείνο που θεωρούσαν καλύτερο από άποψη ασκήσεων, παραδειγμάτων και εφαρμογών, ρίχνοντας και μια ματιά στη θεωρία. Κάποιοι, επέλεγαν το βιβλίο που είχε το πιο ενδιαφέρον εξώφυλλο, πιο βολικό σχήμα, καλύτερη βιβλιοδεσία και ποιότητα χαρτιού. Ένας συνάδελφος από το διπλανό λύκειο, "υποχρεώθηκε" να επιλέξει ένα βιβλίο, επειδή ο Λυκειάρχης του ήταν μέλος της συγγραφικής ομάδας...

Είδα επίσης τρεις συναδέλφους να τσακώνονται. Είχαν από δυο τμήματα ο καθένας, και ήθελαν να διδάξουν... τρία διαφορετικά βιβλία! Τελικά μέτρησε η άποψη του αρχαιότερου και πιο έμπειρου καθηγητή.

Είδα μαθητές να κάνουν κατάληψη στο σχολείο τους, γιατί στο διπλανό σχολείο είχαν "καλύτερα" βιβλία!

Ξεφύλλισα λοιπόν αρκετά από τα βιβλία μαθηματικών, και διαπίστωσα ότι τα περισσότερα από αυτά ήταν πιο καλογραμμένα από τα παλιά βιβλία του οργανισμού. Ο ανταγωνισμός ήταν αρκετά μεγάλος, όπως και οι απαιτήσεις των εκδοτικών οίκων.

Η λύση που προσπάθησε να δώσει το υπουργείο, δημιούργησε μερικά προβλήματα. Την επιλογή για τα βιβλία, θα την έκανε τελικά η διεύθυνση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Έτσι, κάθε περιοχή θα είχε τα "δικά της" βιβλία. Κάποιοι καθηγητές διαφωνούσαν με την άποψη της αρμόδιας επιτροπής της διεύθυνσης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κάποιοι άλλοι -κακόβουλοι ίσως- διέδιδαν φήμες, πως μερικές επιτροπές χρηματίζονται ώστε να επιλέγουν τα βιβλία ενός συγκεκριμένου οίκου.

Τέλος, είδα μαθήματα, οι συγγραφείς των οποίων διαφωνούν σοβαρά σε πτυχές της ιστορίας του τόπου μας, σε σημείο που να προκαλούν αντιδράσεις γύρω από εθνικά θέματα. Αν και στα μαθηματικά δεν υπήρχαν τέτοια προβλήματα, καθώς η μόνη ίσως "διαφωνία" των μαθηματικών σε αυτό το επίπεδο είναι το αν το 0 ανήκει ή όχι στους φυσικούς αριθμούς, στην ιστορία τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα. Τα τρία "επικρατέστερα" σχολικά βιβλία, είχαν τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις για τη μικρασιατική καταστροφή. Όλες αληθοφανείς, και βασισμένες φυσικά σε διαφορετικές πηγές. Ποιο απ' όλα τα βιβλία ιστορίας ήταν πιο κοντά στην αλήθεια?

Ευχής έργον θα ήταν να μπορούσαν οι καθηγητές να κάνουν την επιλογή των σχολικών βιβλίων, των βιβλίων δηλαδή εκείνων που θα δώσουν γνώση και μόρφωση σε χιλιάδες μαθητές δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, ανάμεσα σε μία πλειάδα βιβλίων. Ίσως όμως να είναι νωρίς για τέτοιες σκέψεις! Ή μήπως όχι?

Νέο forum "μαθηματικής λογοτεχνίας"...

2008-04-29T00:52:00.005+03:00

Με πρωτοβουλία της tsimuha kamikazi, δημιουργείται ένα forum ανάγνωσης βιβλίων "μαθηματικής λογοτεχνίας"
Χαιρετίζω την προσπάθεια, και ελπίζω να μαζευτούμε αρκετοί, ώστε να έχει επιτυχία αυτή η κίνηση! Όσοι πιστοί προσέλθεται λοιπόν, και είμαι σίγουρος πως κανείς μας δε θα βγει χαμένος!
Κάντε κλικ εδώ για να εγραφείτε στο forum και να ψηφίσετε το πρώτο βιβλίο που θα διαβάσουμε μαζί! Μόνο βιαστείτε...

Χαθήκαμε... απολογία, και ένα παιχνίδι

2008-04-17T00:38:00.002+03:00

Κυριολεκτικά... σας έχασα για ένα μήνα περίπου!
Είναι που πλησιάζουν οι εξετάσεις, ο χρόνος λιγοστεύει, καθώς είναι αρκετά τα καινούρια μαθήματα, και αρκετά δύσκολα, τόσο σε προετοιμασία, όσο και στη διδασκαλία τους, που με κουράζουν απίστευτα. Δεν είναι και εύκολο πράγμα μέσα σε ένα μήνα να μάθει ένα παιδάκι όσα δεν έμαθε όλη τη χρονιά...
Είναι και που τελειώνει η χρονιά, και όλη η κούραση βγαίνει μαζεμένη. Λίγο μετά το Πάσχα, θα έρθει η στιγμή που θα θελήσω να αλλάξω επάγγελμα, λόγο της πίεσης του χρόνου και του άγχους για το πως θα γράψουν τα καμάρια μου... αλλά μόλις θα περάσουν κι αυτές... ξέρω πως θα αρχίσουν να μου λείπουν.
Έτσι είμαστε οι καθηγητές! Παράξενοι!
Έχουμε και ενημέρωση γονέων την παρασκευή στο φροντιστήριο! Κι εκεί που σκέφτομαι να "θάψω" μερικούς -άτακτους- μαθητές... πάλι καλά λόγια θα πω για όλους!
Όσο για μερικούς παραπονιάρηδες... έχω να πω ότι κι εσείς μου λείψατε τόσες μέρες, αλλά πάνω απ'όλα οι μαθητές!
Όπως βλέπετε, όλο μου το χρόνο τον ξοδεύω στα μαθήματα... οπότε μόνο γι'αυτό μιλάω! Όπως ένας φαντάρος, που παίρνει άδεια και μιλάει μόνο για το στρατό ένα πράγμα!

Κάπου εδώ, πρέπει να δεχτώ και την πρόσκληση της Σοφίας, για ένα παιχνιδάκι. Πρέπει να γράψω τους τίτλους 3 τραγουδιών! Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

Ι. Και θα χαθώ, Μιχάλης Χατζηγιάννης (ίσως το αγαπημένο μου τραγούδι)
ΙΙ. Εκείνη, Φοίβος Δεληβοριάς (Ίσως, ο ρόλος της γυναίκας στη ζωή του άντρα...)
ΙΙΙ. Το φιλαράκι, Σοφία Βόσσου (γιατί πάντα θα μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια)
Το μπαλάκι πετάω στον diage, τη maroula, και τη μικρή λογοτέχνη!

Μαργαριτάρια μαθητών...

2008-03-15T15:39:00.004+02:00

Μετά από πολλές πιέσεις, δέχτηκα να δημοσιεύσω μερικά από τα μαργαριτάρια (το top 6 από αυτά που μπορώ να θυμηθώ) που κατά καιρούς πετάνε διάφοροι μαθητές μου. Έτσι, για να μη νομίζουν μερικοί συνάδελφοι πως μόνο τα δικά τους παιδάκια έχουν "ατυχείς" στιγμές.

Μαργαριτάρι 1ο: Μετά από πολύωρη προσπάθεια, καταφέρνει μία μαθήτρια να καταλάβει πως βγάζουμε κοινό παράγοντα, με την εξής λογική: π.χ. 3χ+2*3= 3(χ+2) Κοινός παράγοντας? το 3. Ωραία, 3χ. Πήραμε το 3, τι μένει? Το χ! 2*3. Πήραμε το 3, τι μένει? Το 2! Άρα, 3(χ+2). Μέχρι εδώ καλά! Όταν όμως πήγαμε στο επόμενο παράδειγμα... χ^2 - 4χ (χ-τετράγωνο μείον 4χ), λέει. Κοινός παράγοντας είναι το χ! (Σωστά μέχρι εδώ! Σκάω χαμόγελο!) Συνεχίζει όμως... χ-τετράγωνο..... πήραμε το χ... Τι μένει??? Το τετράγωνο?

Μαργαριτάρι 2ο: Η ίδια μαθήτρια, σε εκφώνηση άσκησης γεωμετρίας.
-Ζ το μέσον της πλευράς ΑΓ
-Τι να ζητήσω????

Μαργαριτάρι 3ο: Μαθήτρια 3ης Λυκείου σε ΕΠΑΛ
2χ=12 => χ=.... 12-2=10!

Μαργαριτάρι 3ο: Μαθητής προσπαθεί να λύσει μία άσκηση. Σε κάποιο σημείο, γράφει σε μία παρένθεση κάτι τελείως λάθος. ---> .....(βλακείες).....
-Τι γράφεις εκεί βρε? Σβήσε την παρένθεση...
-Καλά κύριε! ---> ...... βλακείες .......

Μαργαριτάρι 4ο: Μετά την επεξήγηση μίας μεθόδου την οποία δεν είχε αρχικά καταλάβει ένας μαθητής, μου βγαίνει το Ιταλικό: Va bene? (δηλαδή εντάξει? κατάλαβες?) Σας παραθέτω κατά λέξη την απάντησή του:
-Όχι κύριε, δεν είναι babalu... άλλη τσίχλα είναι, την πήρα από το σπίτι!

Μαργαριτάρι 5ο: Από μαθητή β' γυμνασίου:
-y=2x + 1. Αν το x είναι 3, πόσο είναι το y?
-Βάζουμε όπου x το 3, και γίνεται: y=23 +1=> y=24!!!!!!

Μαργαριτάρι 6ο: Από μαθήτρια α' γυμνασίου:
3χ=6 => χ= :3 + 6 (χ ίσον δια τρία συν έξι!)
Στην ερώτηση: Τι δια 3? απλά με κοίταζε ξύνοντας το κεφάλι της...

Παρόλα αυτά, προτιμώ να ακούσω μία χαζομάρα, παρά να φοβάτε ο μαθητής να εκφράσει οποιαδήποτε απορία, ή να έχει την εντύπωση πως έχει κατανοήσει πλήρως τα πάντα...

Χάρισε μου ένα χαμόγελο

2008-03-06T10:35:00.008+02:00

Τι πιο όμορφο

Από ένα χαμόγελο

Από αυτό το χαμόγελο

Που φροντίζεις συχνά να μου χαρίζεις

Και με κάνεις να νιώθω υπέροχα

Χάρισέ μου και σήμερα

Ένα τέτοιο χαμόγελο

Όπως μόνο εσύ ξέρεις...

Κι εσύ περαστικέ διαβάτη

Που τυχαία σ'έβγαλε ο δρόμος σου εδώ

Σκέψου, ποιον θα μπορούσες

Να κάνεις να χαμογελάει

Και κάνε ότι περνάει από το χέρι σου

Ώστε να του χαρίσεις

Το πιο όμορφο χαμόγελο

Εσύ... ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα?

2008-02-29T20:00:00.002+02:00

Η oneiroparmenh με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι!!!Πρέπει λέει να παραθέσω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...
Το κοντινότερο βιβλίο ήταν "Ο Γάλος Μαθηματικός" του ΤΟΜ PETSINIS, το οποίο είναι κάτι σαν τη βιογραφία ενός μεγάλου Μαθηματικού, ο οποίος έχασε τη ζωή του μόλις 21 ετών, σε μια μονομαχία, για τα μάτια της αγαπημένης του.

"Η άποτυχία μου δεν αποτελεί απαραίτητα έλλειψη ικανοτήτων: απλώς, οι εξεταστές δε μου έδωσαν την ευκαιρία να δείξω το ταλέντο μου. Την επόμενη φορά, όμως, δε θα είμαι τόσο κουμπωμένος και θα τους δείξω τι αξίζω πραγματικά. Στο μεταξύ, πρέπει να ξαναγίνω ο άνθρωπος που ήμουν χθες."

Το μπαλάκι πετάω στη Μαρούλα το Μεγάλο Μούτρο και την oneirosuneparmenh.

Αριθμοί Τέλειοι

2008-02-20T12:08:00.003+02:00

Ας εξετάσουμε σήμερα κάποιες κατηγορίες αριθμών, σύμφωνα με τους διαιρέτες τους -δηλαδή τους αριμούς εκείνους που τους διαιρούν ακριβώς-.
Ίσως να εκπλαγείτε λιγάκι, όταν δείτε τις ομοιότητες που έχουν αυτοί οι αριθμοί με τη καθημερινότητά μας.
Το σημερινό μας μάθημα, θα ξεκινήσει με τη διάκριση των άρτιων -ή ζυγών- αριθμών σε Ελλιπείς, Τέλειους, και Υπεράφθονους.
Ελλιπής, ονομάζεται ένας αριθμός, του οποίου οι διαιρέτες έχουν άθροισμα μικρότερο από τον αριθμό στον οποίο αναφερόμαστε. Παράδειγμα, ο αριθμός 8 είναι Ελλιπής, διότι οι διαιρέτες του -1,2,4- έχουν άθροισμα 1+2+4=7, δηλαδή μικρότερο του 8!
Υπεράφθονος, ονομάζεται ένας αριθμός, του οποίου οι διαιρέτες έχουν άθροισμα μεγαλύτερο από τον αριθμό αυτό. Όπως για παράδειγμα ο αριθμός 20, διότι οι διαιρέτες του -1,2,4,5,10- έχουν άθροισμα 1+2+4+5+10=22, δηλαδή μεγαλύτερο του 20!
Τέλος, ως Τέλειοι αριθμοί, ορίζονται εκείνοι που είναι ίσοι με το άθροισμα των διαιρετών τους. Παράδειγμα τέτοιου αριθμού είναι το 6, του οποίου οι διαιρέτες -1,2,3- έχουν άθροισμα 1+2+3=6. Δηλαδή, το άθροισμα των διαιρετών του 6, είναι ίσο με 6!
Τέτοιοι αριθμοί, είναι αρκετά σπάνιοι. Φανταστείτε, πως ανάμεσα στο 1 και το 10, Τέλειος είναι μόνο ο 6. Επίσης, ανάμεσα στο 10 και το 100, τέλειος είναι μόνο ο 28, ενώ ανάμεσα στο 100 και το 1000, τέλειος είναι μόνο ο 496 και τέλος, ανάμεσα στο 1000 και το 10000, τέλειος είναι μόνο ο 8128!!! Ο επόμενος τέλειος αριθμός είναι ο 33.550.336 και ακολουθούν οι 8.589.869.056 και 137.438.691.328
Γίνεται περισσότερο κατανοητή η -από αρχαιοτάτων χρόνων- ονομασία αυτών των αριθμών, αν τους "συνδέσουμε" με την καθημερινότητά μας. Η σπανιότητά τους, είναι όμοια με τη σπανιότητα της τελειότητας. Οι τέλοιοι αριθμοί λοιπον, αντιπροσώπευαν την μετριοπάθεια και την αρετή, ενώ οι άλλες δυο κατηγορίες τα ελατώμματα που είναι πολυάριθμα, ακανόνιστα και ακαθόριστα.
Παρόλο που οι Τέλειοι αριθμοί ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα, άλυτα παραμένουν μέχρι σήμερα τα ερωτήματα:
1) Υπάρχουν άπειροι Τέλειοι αριθμοί, ή κάποια μέρα μπορούμε να φτιάξουμε ένα κατάλογο με όλους τους Τέλειους αριθμούς δίχως να μας "ξεφύγει" ούτε ένας?
2) Υπάρχει έστω ένας Τέλειος περιττός -μονός- αριθμός?
2.300 χρόνια περιμένουν απάντηση τα 2 αυτά -απλά όπως φαίνονται- ερωτήματα! Πιστέψτε με, τιμή και δόξα θα αποδοθεί σε όποιον καταφέρει να δώσει μια τελική απάντηση σε ένα τουλάχιστον από τα δύο ερωτήματα.

Παράξενα "παιχνίδια" αριθμών

2008-02-10T22:17:00.000+02:00

Προχθές, παρατήρησα ακόμα μία "περίεργη" ομορφιά των μαθηματικών.

Έκανα μάθημα σε ένα τμήμα β' γυμνασίου, και βρισκόμασταν στον υπολογισμό των ριζών. Έπρεπε να γράψουν -και να μάθουν απ'έξω φυσικά- τα τερτάγωνα των 30 πρώτων αριθμών. Για το λόγο αυτό, τους έκανα ένα πινακάκι, με τα τετράγωνα των φυσικών αριθμών 1-30.

Στην προσπάθειά μου να βρω κάποιον τρόπο να θυμούνται τα τετράγωνα κάποιων αριθμών μεγαλύτερων του 10, παρατήρησα ότι:

α) Το τετράγωνο του 12 -δηλαδή το γινόμενο 12x12- ειναι 144

Ενώ το τετράγωνο του 21, είναι 441!

β)Το τετράγωνο του 13, είναι 169,
Ενώ το τετράγωνο του 31... είναι 691!

Παρατηρήστε πως αντιστρέφοντας τα ψηφία των αριθμών, αντιστρέφονται και τα ψηφία των τετραγώνων τους!!!

Προσοχή όμως, διότι αυτό δεν ισχύει ενγένει για όλους τους αριθμούς. Παράδειγμα, το τετράγωνο του 14, είναι 196, ενώ το τετράγωνο του 41 είναι 1681...

Υπάρχουν και κάποιες "τετριμένες" περιπτώσεις, όπως του 10, του 100, του 1000... του 11, του 111, του 1111, του 11111 ....... του 111111111 (9 ψηφία) και του 22.

Πράγματι, το τετράγωνο του 10, είναι 100.

Ενώ το τετράγωνο του 01=1, είναι 001=1!

Επίπλέον, το τετράγωνο του 10....0 (όσα μηδενικά ψηφία κι αν έχει) είναι 10....0 με τα διπλάσια μηδενικά ψηφία. Αν αντιστραφούν τα ψηφία αυτών των αριθμών, πάλι καταλήγουμε στο τετράγωνο του 1, που είναι το 1.

Επίσης, Το τετράγωνο του 11, είναι 121.

Ενώ το τετράγωνο του 11, είναι 121! (αν αντιστρέψουμε τα ψηφία τόσο του 11, όσο και του 121, προκύπτουν οι ίδιοι οι αριθμοί)

Το ίδιο ισχύει και για το 22, του οποίου το τετράγωνο είναι 484.

Όσο για τους αριθμούς 1, 11, 111, 1111, 11111... ισχύει κάτι ακόμα πιο όμορφο!

Το τετράγωνο του 1, είναι 1.

Το τετράγωνο του 11, όπως είπαμε είναι 121.

Το τετράγωνο του 111, είναι 12321.

Το τετράγωνο του 1111, είναι 1234321

Το τετράγωνο του 11111, είναι 123454321

Το τετράγωνο του 111111 είναι 12345654321

Το τετράγωνο του 1111111 είναι 1234567654321

Το τετράγωνο του 11111111 είναι 123456787654321

Το τετράγωνο του 111111111 είναι 12345678987654321

Υπάρχουν πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως αυτή των αριθμών της μορφής 101, 1001, 100..01 το τετράγωνο των οποίων είναι 10201, 1002001, 100..0200..01 αντίστοιχα.

Καθώς και των αριθμών της μορφής 202, 2002, 200..02, το τετράγωνο των οποίων είναι 40804, 4008004, 400..0800..04 αντίστοιχα.

Εσείς, μπορείτε να βρείτε ανάλογα ζευγάρια τέτοιων αριθμών? Σίγουρα θα υπάρχουν αρκετά...

Έρωτας και Μαθηματικά

2008-01-30T20:37:00.000+02:00

Πριν ένα μήνα, σε μια τάξη 3ης γυμνασίου, λύναμε ασκήσεις δευτεροβάθμιων εξισώσεων. Ο Γιαννάκης ήταν στον πίνακα, και μετά από, αρκετές είναι η αλήθεια, πράξεις, βρήκε τη διακρίνουσα μικρότερη από το μηδέν. Την ίδια στιγμή, ο Γιωργάκης (πως θα τα βγάλω πέρα μαζί του? Είναι ο πιο "άτακτος" μαθητής μου) με ρώτησε αν είμαι ερωτευμένος!

Δεν έδωσα σημασία, αλλά γυρνόντας προς τον πίνακα, και βλέποντας το αποτέλεσμα, παρατήρησα άλλη μια σχέση των μαθηματικών με τη ζωή! Με τον έρωτα στη συγκεκριμένη περίπτωση!

Τα παιδιά της 3ης γυμνασίου πρέπει να μάθουν πως αν η διακρίνουσα είναι μικρότερη από το μηδέν, η εξίσωση δεν έχει λύσεις. 3 χρόνια μετά, κάποιοι από αυτούς, θα μάθουν πως έχει λύσεις, οι οποίες μάλιστα περιέχουν "φανταστικούς" αριθμούς! Έτσι ακριβώς ήμουν κι εγώ εκείνη τη περίοδο! Δεν ήμουν πραγματικά ερωτευμένος.Ούτε καν σχέση δεν είχα! Απλά στη σφαίρα της φαντασίας μου, τριγυρνούσαν 2 κοπέλες. Όσες και οι φαντασικές λύσεις της εξίσωσης που λύναμε! Ήταν ένα από τα παιχνίδια που κάνει το μυαλό, απλά για να μη νοιώθουμε αυτό που λέμε "κενό".

Τι να γίνεται άραγε στην περίπτωση που η διακρίνουσα είναι ίση με το μηδέν? Δεν χρειάστεικε σχεδόν καθόλου χρόνος για να απαντήσω σ'αυτό το ερώτημα! Γύρισα το χρόνο πίσω, 2 χρόνια περίπου, και θυμήθικα τη Σοφία! Εκείνη τη περίοδο δεν είχα μάτια για άλλη!

Όταν η διακρίνουσα είναι ίση με το μηδέν, η εξίσωση έχει ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ λύση. Έτσι κι εγώ, εκείνη τη περίοδο στο μυαλό μου είχα ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ γυναίκα!

Και όταν η διακρίνουσα είναι μεγαλύτερη από το μηδέν?
Λίγο πριν αρχίσει το μάθημα, άκουσα τον Γιωργάκη να λέει στους συμμαθητές τους πως τα έχει με τη Δέσποινα, αλλά βγαίνει και με τη Δήμητρα! Δεν ξέρει ποια να διαλλέξει τώρα το καμάρι μου!

Όταν η διακρίνουσα είναι μεγαλύτερη από το μηδέν, η εξίσωση έχει 2 λύσεις! Ακριβώς όσες και οι "λύσεις" στο πρόβλημα που έχει ο Γιωργάκης!

"Κύριε, τι κάνω τώρα? Η διακρίνουσα μου βγήκε αρνητική!" είπε ο Γιαννάκης

Βρήκα λοιπόν αφορμή, και τους εξήγησα τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Πως όταν η διακρίνουσα είναι ίση με το μηδέν, βρισκόμαστε στην τέλεια ισορροπία! Όταν είναι μεγαλύτερη του μηδέν, έχουμε, όπως ο Γιωργάκης, δύο επιλογές, δηλαδή δυο διαφορετικές λύσεις, και όταν είναι μικρότερη από το μηδέν, είμαστε δυστυχισμένοι, γιατί ζωή χωρίς έρωτα δεν έχει νόημα! Έτσι και η εξίσωση, δεν έχει λύσεις, και είναι αδύνατη! Δεν έχει νόημα δηλαδή!Ο έρωτας λοιπόν, είναι μια εξίσωση! Για κάθε άνθρωπο, η εξίσωση αυτή είναι διαφορετική. Επίσης, ακόμη και για τον ίδιο άνθρωπο, σε διαφορετική στιγμή της ζωής του, ο έρωτάς του εκφράζεται και από διαφορετική εξίσωση.

Εσάς αυτή τη περίοδο... ποια εξίσωση εκφράζει τον έρωτά σας?

ΥΓ.1. Το περίεργο είναι πως όχι μόνο κατάλαβαν τη διακρίνουσα, αλλά δεν έκαναν ξανά λάθος! Μάλιστα, όταν έβγαινε μεγαλύτερη από το μηδέν, φωνάζανε ότι η εξίσωση έχει δυο γκόμενους! Επειδή η εξίσωση είναι γέννους θυλικού, κι επειδή είχε περισσότερες πράξεις με 2 λύσεις, την έλεγαν πουτάνα! (δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά οι μαθητές μου...)

Όταν η διακρίνουσα έβγαινε μηδέν, έλεγαν πως η εξίσωση είναι "κυρία" καθώς έχει μόνο έναν, και δεν κοιτάζει δεξιά κι αριστερά.

Και όταν η διακρίνουσα έβγαινε μικρότερη από το μηδέν, παρηγορούσαν την εξίσωση, λέγοντάς της πως σε 3 χρόνια, θα της βρούν κάποιον να ερωτευτεί! Τους είχα αναφέρει λίγα πράγματα για τους φανταστικούς αριθμούς.....

ΥΓ.2. Καμιά φορά στη διδασκαλία, ο εκπαιδευτικός πρέπει να βρίσκει τρόπους και κίνητρα για να περάσει στους μαθητές αυτά που θέλει. Ο έρωτας στην προκειμένη περίπτωση, δούλεψε προς όφελος όλων...

(Η ανάρτηση αυτή είχε δημοσιευτεί πριν ένα χρόνο περίπου στο προηγούμενο blog μου.)

Π! 3.141592653589.......

2008-01-19T22:28:00.000+02:00

Ότι και να πεις γι'αυτόν τον αριθμό θα είναι ελάχιστο, μπροστά στη μεγαλειότητά του!

Η υπερβατικότητα του Π, είναι ο λόγος για τον οποίο δεν τετραγωνίζεται ο κύκλος. Δηλαδή εάν έχουμε έναν κύκλο, δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα τετράγωνο με το ίδιο εμβαδό με τη χρήση μόνο του κανόνα (χάρακας χωρίς υποδιαιρέσεις) και του διαβήτη.

Υπερβατικός είναι ένας αριθμός ο οποίος δεν μπορεί να γραφεί ως λύση πολυωνυμικής εξίσωσης με ακέραιους συντελεστές. Επομένος δεν είναι ούτε ρητός, ούτε άρρητος. Κι ενώ υπάρχουν άπειροι τέτοιοι αριθμοί... εμείς γνωρίζουμε ελάχιστους από αυτούς. Για την ακρίβεια μόλις 2! Τον αριθμό Π, και τον αριθμό e! Προς το παρόν, μπορείτε να κάνετε ένα clik πάνω στην εικόνα, και θα ακούσετε τραγουδιστά τα πρώτα 200 περίπου ψηφία του αριθμού Π.

Σε επόμενη ανάρτηση θα μάθουμε για τους "φίλους" αριθμούς!

Μουσικά Ταξίδια

2007-12-24T11:38:00.000+02:00

Το τραπέζι γεμάτο ποτά

Το τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα και στάχτες

Το δωμάτιο γεμάτο γυναικείες φιγούρες

Κι ένας φίλος να παίζει κιθάρα

"Δεν θυμάμαι αν στο είχα πει, μα σ'αγαπούσα..."

Σιγοτραγουδάει μια όμορφη κοπέλα

Παρασύροντας όλη τη παρέα σε ένα μαγικό μουσικό ταξίδι

Εμένα όμως "Μ'αρέσει να μη λέω πολλά"

Οπότε σιωπηλός κάθομαι και απολαμβάνω τον ήχο της κιθάρας

Και το τραγούδι της κοπέλας

Πάντα μ'άρεσαν τέτοιες συναντήσεις

Όμως εκείνη τη μέρα το μυαλό μου ταξίδευε αλλού

Ταξίδευε σε σένα, καλή μου

Ξαφνικά, η κοπέλα πήρε τη μορφή σου

Και η κιθάρα πήρε τη μορφή σου

Κι ένας γλυκός ήχος διαπερνούσε όλο μου το κορμί

"Να μ'αγαπάς. Όσο μπορείς, να μ'αγαπάς"

Ναι, θα σ'αγαπάω!

Όσο μπορώ

Όσο αντέχω

Κι ας μη σε έχω...

ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ, ΤΡΕΛΗ ΜΑΘΗΤΡΙΑ!!!

2007-11-07T23:58:00.000+02:00

Ανάμεσα στους μαθητές μου, υπάρχει και μια κοπελίτσα. Φέτος πηγαίνει Α' Λυκείου, και της κάνω ιδιαίτερα από πέρισυ, λίγο μετά τα Χριστούγεννα.
Είναι η αγαπημένη μου μαθήτρια, γιατί έκανε μεγάλη προσπάθεια για να με βγάλει "ασπροπρόσωπο" όπως λέει!
Στο πρώτο μάθημα μου έκοψε τη φόρα, λέγοντας μου:
-Πριν ξεκινήσεις, άκου πρώτα τι έχω να σου πω! 1ον: Μισώ τα μαθηματικά! 2ον: Δεν προσέχω στην τάξη, διότι μιλάω συνέχεια με την κολλητή μου! 3ον: Δεν πρόκειτε ποτέ να διαβάσω μαθηματικά! 4ον: Δεν ξέρω τίποτα, έχω 11 στο τρίμηνο, έγραψα 3 και 5 στα διαγωνίσματα, και τη δευτέρα γράφουμε πάλι!

Στο διαγώνισμα της δευτέρας, έγραψε 9! Της είπα ότι κατάφερε να με κάνει ρεζίλι!
Στο επόμενο μάθημα, με ρώτησε αν είναι η αγαπημένη μου μαθήτρια, και της απάντησα πως "θα ήθελα πολύ να είναι, αλλά έχω μαθητές που γράφουν 20άρια! Δεν είναι δυνατόν να συμπαθώ περισσότερο κάποια που γράφει 9!!!"

Από εκείνη τη μέρα άλλαξε! Δεν ξέρω πόσες ώρες διάβασε μέχρι την επόμενη φορά που είχαμε μάθημα! Και συνέχισε να διαβάζει όλη τη χρονιά! Το αποτέλεσμα ήταν να γράψει σε ένα διαγώνισμα 20 και να με υποδεχτεί στο μάθημα φωνάζοντας "Κύριε, 20 πήρα! 20!!! Όχι, πείτε μου, με ποιον κάνετε το καλύτερο μάθημα? Ε? Δεν σας έκανα ρεζίλι τώρα! Σας έβγαλα ασπροπρόσωπο!"

Στις εξετάσεις του Ιουνίου, έγραψε 17. Περίμενα να γράψει καλύτερα!!! είναι η αλήθεια, αλλά έμεινα ικανοποιημένος.

Φέτος, έγραψαν ένα τεστάκι στη γεωμετρία. Πριν πάρουν τους βαθμούς, μου είπε πως δεν τα πήγε καθόλου καλά...
Τελικά, σε ένα από τα επόμενα μαθήματα μου λέει: "Κύριε, τα διόρθωσε... 16 πήρα! Σας είπα πως δεν έγραψα καλά..."

Μάλιστα! Έγινε και απαιτητική τώρα! Δεν της φτάνει το 16! Είναι μικρός βαθμός! Στην ερώτηση μου, αν πέρισυ τέτοια εποχή έγραφε 16 τι θα έλεγε, μου απάντησε μονολεκτικά: "ΠΑΡΤΥ"!

Είναι θαυμάσιο να έχεις τέτοιους μαθητές...

Το τελευταίο φιλί...

2007-10-12T22:35:00.000+03:00

Πόσο πολύ πονάει το τελευταίο φιλί; Όταν έχεις τη σιγουριά πως είναι το τελευταίο; Όταν ξέρεις πως δεν πρόκειτε να ξαναδείς ποτέ εκείνη -ή εκείνον- που νοιώθεις πως αγαπάς τόσο πολύ;
Πόσο πολύ πονάει ένας αποχωρισμός, όταν και οι δυο θέλουν να είναι μαζί, αλλά κάτι πολύ πιο δυνατό τους αναγκάζει να ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες;
Πόσο πολύ πονάει το τελευταίο φιλί, όταν συνοδεύεται από πικρά δάκρυα;
Πόσο πολύ πονάει το τελευταίο φιλί... και τι γεύση να έχει;

Αγάπη, πάθος, νοσταλγία, χαρά, λύπη, θάρρος, δύναμη, δάκρυ, ρίγος, απογοήτευση, ελπίδα... μερικές μόνο από τις λέξεις που μπορούν να περιγράψουν εκείνη τη μοναδική στιγμή. Μερικές από αυτές χρειάζονται, μερικές προκαλούνται, και οι υπόλοιπες απλά νοιώθονται, σε μια από τις πιο "περίεργες" στιγμές της ζωής...

Νέα σχολική χρονιά... Νέα όμορφα "βάσανα"

2007-09-28T11:41:00.000+03:00

Πολύ δουλειά έπεσε ξαφνικά!

Εκεί που πέρισυ όλη τη χρονιά είχα 2 τμήματα β' και γ' γυμνασίου στο φροντιστήριο, καθώς και 2 ιδιαίτερα γ' γυμνασίου... λίγο πριν κλείσει η σχολική χρονιά, τα τμήματα έγιναν 3, και τα ιδιαίτερα 9! Θα μου πείτε πως τα προλάβαινα... εμ δεν προλάβαινα! Σαν τρελός έτρεχα!

Φέτος, η δεύτερη χρονιά που διδάσκω -επισήμως- μαθηματικά, με βρήκε κάπως "απροετοίμαστο"! Τα περισσότερα ιδιαίτερα -4- είναι 1ης Λυκείου, ενώ και στο φροντιστήριο μου δώσανε -και θέλω να τους δικαιώσω για την εμπιστοσύνη τους- τμήμα 1ης Λυκείου! Αν υπολογιστεί το ότι έχω και ένα ιδιαίτερο 2ας Λυκείου... βγαίνει το συμπέρασμα ότι φέτος θα έχω μια πολύ δύσκολη -αλλά δημιουργική θέλω να πιστεύω- χρονιά, με λίγο τρέξιμο και πολύ διάβασμα. (Ναι... φυσικά διαβάζουν και οι καθηγητές! Τι νομίζατε???)

Ταυτόχρονα, είχα την ατυχία να αλλάξουν όλα τα βιβλία μαθηματικών του γυμνασίου. Στην αρχή δε μου άρεσαν καθόλου! Σαν παραμυθάκια μου φαινόταν, καθώς έχουν πολύχρωμες εικονούλες, ή ζωγραφιές καλύτερα, και κάποιες ιστοριούλες συχνά-πυκνά. Όμως είναι η φυσική αντίδραση που φέρνει κάθε αλλαγή.

Με μια πιο προσεκτική ματιά, τα νέα βιβλία πιστεύω πως είναι καλύτερα, καθώς ανταποκρίνονται στα νέα πρότυπα διδασκαλίας, ενώ έχουν καλύτερα προβλήματα, πολλές δραστηριότητες, καθώς και ερωτήσεις κατανόησης-κρίσεως.

Ωστόσο, όταν αυτή η αλλαγή γίνεται στο 2ο έτος, καταλαβαίνετε πως κι εγώ με τη σειρά μου πρέπει να κάνω παρόμοιες αλλαγές στις σημειώσεις μου, που με τόσο κόπο πέρισυ δημιούργησα! Αν είναι για το καλό των επόμενων μαθητών, χαλάλι τους...

Γι'αυτό αγαπητοί μου φίλοι, να χαίρεστε όταν αργώ να αναρτήσω καινούριο κείμενο. Θα είναι μια ένδειξη έλλειψης χρόνου, και καλής πορείας στον εργασιακό τομέα.

Υ.Γ. 1. Το καλοκαίρι μου έλλειψαν πολύ τα άτιμα! Δεν φαντάζεστε πόσο... κι ας με ταλαιπώρησαν απίστευτα όλη τη χρονιά!!!

Υ.Γ. 2. Καλή σχολική (ή... πανεπιστημιακή) χρονιά για όλους τους μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές και καθηγητές!

Η ώρα του αποχωρισμού...

2007-09-21T13:06:00.000+03:00

Θα ερχότανε η μέρα και το ξέραμε

Όμως δεν ξέραμε πόσο θα υποφέραμε

Πριν λίγες στιγμές σε κρατούσα αγκαλιά

μα τώρα γυρίζουμε ξανά στα παλιά

Ξανά στα παλιά!

Λίγο πριν φύγεις ήρθες και με φίλισες

για την αγάπη μας και πάλι μου μίλησες

υπόσχεση σου'δωσα να'ρθω να σε δω

κι εσύ μου απάντησες "γι'αυτό μόνο ζω"

"Γι'αυτό μόνο ζω"

..................................................................................

Όταν θα φύγεις μακρυά, και δίπλα σου δεν θά'μαι

μια φωτογραφία σου, έχω για να θυμάμαι

όσα περάσαμε μαζί... γέλια, χαρές και λύπες

Στη μνήμη μου θα έρχονται τα λόγια που μου είπες:

"Τι κι αν είσαι μίλια μακρυά

μια μόνο σκέψη σε φέρνει κοντά

κι αν μας χωρίζουν θάλασσες πολλές

θα είμαι δίπλα σου όταν με θες"

..................................................................................

Μα κάθε βράδυ, το φεγγάρι μην ξεχνάς

θα'ναι για πάντα ένας "σύνδεσμος" για μας!

Τι κι αν είσαι μακρυά, κοίταξε το φεγγάρι

κι άσε τη σκέψη ελεύθερη να σε συνεπάρει

σ'ένα κόσμο μαγικό που το παρόν θα σβήσει

θα'ρθει και η σκέψη μου εκεί, να σε συναντήσει

................................................................................

[Αφιερωμένο στην Ωραία κοιμωμένη, μαζί με τις ευχές μου, να βρει γρήγορα τον πρίγκηπά της]

Προς την "Ωραία Κοιμωμένη"...

2007-09-19T17:47:00.000+03:00

"Η απαισιοδοξία γίνεται ρεαλισμός, όταν σβήνει κάθε ελπίδα"

Έτσι αυθόρμητα μου βγήκε αυτή η φράση, απαντόντας σε κάποιο σχόλιο της Ωραίας Κοιμωμένης.
Κοιτάζοντας την πρόταση που μόλις είχα γράψει, μου φάνηκε σα να ήταν μια από τις σοφότερες κουβέντες που έχω πει! Όχι ότι έχω πει και τίποτα σοφό μέχρι τώρα...

Λίγο αργότερα, κατάλαβα ότι ισχύει και το αντίστροφο της πρότασης! δηλαδή... όταν σβήσει κάθε ελπίδα, η απαισιοδοξία γίνεται ρεαλισμός!

Πράγματι, όταν είμαστε απαισιόδοξοι, διατηρούμε κάποιες ελπίδες, στις οποίες ωστόσο δεν πιστεύουμε και πολύ. Όταν όμως η απαισιοδοξία γίνει πραγματικότητα, δηλαδή ρεαλισμός... δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.
Επίσης, όταν σβήσει κάθε ελπίδα που έχουμε, η απαισιοδοξία μας γίνεται πραγματικότητα, άρα ρεαλισμός.

Ένα παράδειγμα, όχι και τόσο εύστοχο βέβαια, είναι αυτό του αδιάβαστου φοιτητή!
Κάποιος φοιτητής, δεν είναι καλά διαβασμένος και δίνει ένα μάθημα. Είναι απαισιόδοξος για το αν θα το περάσει, παρόλα αυτά όμως κάνει ένα βιαστικό διάβασμα, μήπως και πέσει αυτό που θα διαβάσει τελευταία στιγμή. Όταν βλέπει τα θέματα όμως, καταλαβαίνει πως δεν πρόκειτε να περάσει... και η απαισιοδοξία του γίνεται ρεαλισμός, αφού πλέον έχει σβήσει κάθε του ελπίδα...

Υ.Γ. Τι μπορεί να σκεφτεί κάποιος την ημέρα των 26ων γενεθλίων του, έ; :-)

Ωραία κοιμωμένη...

2007-09-12T14:20:00.000+03:00

Κοιμήσου φεγγαρολουσμένη μου.
Κοιμήσου κι άφησε ανοιχτή, μια χαραμάδα μόνο.
Να μπει με την αυγή μια ηλιαχτίδα
Και να απλωθεί στο όμορφό σου πρόσωπο...
Ως ένας άλλος πρίγκηπας γνωστού παραμυθιού
Που μ'ένα του φιλί, ξυπνάει την ωραία κοιμωμένη

ΖΩ...

2007-09-04T11:26:00.001+03:00

Μαρούλα μου... καθυστέρισα να σου απαντήσω επειδή συνεχώς έγραφα, έσβηνα, ξαναέγραφα, ξανά έσβηνα... τελικά βγήκε το Post με την αγάπη και το αλισβερίσι!
Τελικά όμως σε καλό ήταν που δεν απάντησα τόσες μέρες!Γιατί η απάντησή μου σήμερα, ίσως να είναι καλύτερη από τη χθεσινή!

Λοιπόν, αυτές τις μέρες είμαι τόσο ερωτευμένος, που δε με ενδιαφέρει αν θα λάβω την κατάλληλη "ανταμοιβή".
Η ανταμοιβή για μένα τη συγκεκριμένη στιγμή είναι το χαμόγελό της! Τα μάτια της! Το βλέμμα της! Το ότι 3 μέρες τώρα κοιμάμαι ελάχιστα, γιατί δεν μπορώ στιγμή να τη βγάλω από το μυαλό μου! Το "άδειασμα" του στομαχιού μου σε κάθε σκέψη της! Ακόμα και το ηλίθιο χαμόγελο που κοντεύει να σχηματίσει ριτίδες στο πρόσωπό μου, καθώς τίποτα δεν είναι ικανό να το διώξει! Η ανταμοιβή μου είναι η ελπίδα πως θα καταφέρω να κάμψω την όποια αντίσταση και να κατακτήσω ότι διεκδικώ!

Ακόμα όμως κι αν δεν τα καταφέρω, ακόμα κι αν το χαμόγελο δώσει τη θέση του σε μερικά δάκρυα, ακόμα κι αν η λύπη πάρει τη θέση του ενθουσιασμού στερόντας μου τον ύπνο, για μια ακόμη φορά θα είμαι χαρούμενος! Γιατί όλη αυτή η συναισθηματική ταραχή έρχεται να δηλώσει κατηγορηματικά ότι ΖΩ!

[Μέχρι τώρα, από το προηγούμενο blog συνίθιζα να αναρτώ σχόλιά μου σε blog φίλων. Αυτή τη φορά κάνω τη διαφορά, και αναρτώ σχόλιό μου από το δικό μου blog. Diva μου, τελικά πόσο δίκιο είχες τότε που μου πρότεινες να αναρτώ τα σχόλιά μου... :-)]

Ο τελευταίος αριθμός

2007-09-04T10:31:00.000+03:00

[αναδημοσίευση από το προηγούμενο blog μου, προς τιμήν του Κούκου, μιας και ως γνωστών ξέρει να μετράει μόνο μέχρι το 12 -και πάλι καλά να λέτε, γιατί δεν θα τον άντεχα βραδιάτικα να φωνάζει 24 φορές "κούκου κούκου"]

Ένα μικρό παιδάκι, 5 ετών θαρρώ, είχε μάθει να μετράει μέχρι το 100. Επίσης, του είχαν πει οι γονείς του πριν φύγουν για ένα ταξίδι, ότι οι αριθμοί δεν σταματούν εκεί. Μετά το 100 υπάρχει το 101. Μετά το 102....
Το εκατόν εκατό υπάρχει? Τους ρώτησε με αγωνία, περιμένοντας να πάρει θετική απάντηση.
Ναι, ονομάζεται 200, του είπε ο πατέρας.
Και το 200 100?
300. μετά πάει 400, 500, 600,700, 800, 900.
Στη συνέχεια τον πήρε αγκαλιά, και του μίλησε για το 1000. Του είπε ότι μετά το 1000 είναι το 1001 και μετά το 1002.
Κατάλαβα, φώναξε γεμάτο χαρά το μικρό αγόρι. Μετά είναι το 1003! Έ μπαμπά??
Μπράβο γιέ μου, είπε ο πατέρας, γεμάτος έκπληξη και ικανοποίηση ταυτόχρονα, που ο γιός του είχε αυτή την ιδιαίτερη σχέση με τους αριθμούς. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ρωτούσε να μάθει για τους αριθμούς. 2 χρόνια πριν, πήρε ένα σακουλάκι με καραμέλες, είχε βγάλει καμιά δεκαριά από μέσα, κι έβαλε τη μάνα του να του μάθει να τις μετράει. Οι καραμέλες σε λίγο καιρό έγιναν κέρματα, με τα οποία σχημάτιζε πυραμίδες, τρενάκια, κύκλους και ότι άλλα σχήμματα μπορείτε να φανταστείτε, και τα μετρούσε. Στη συνέχεια, έβγαζε μερικά κέρματα, μετρούσε αυτά που έμειναν, και υπολόγιζε πόσα είχε βάλει πίσω στο σακουλάκι του. Ποτέ δεν έκανε λάθος....
Όμως η ώρα είχε περάσει. Ο μπαμπάς με τη μαμά έπρεπε να φύγουν. Άφησαν το αγόρι στη γιαγιά του, και του υποσχέθηκαν πως θα γυρίσουν σύντομα.
Οι ώρες στο σπίτι της γιαγιάς περνούσαν βασανιστικά αργά. Πληκτικά θα έλεγα. Είχε ξεχάσει και το σακουλάκι με τα κέρματά του στο σπίτι, κάτω από το μαξιλάρι του. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση τσιγκούνης. Απλά αυτό ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι...
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, όταν πήρε τηλέφωνο ο μπαμπάς στη γιαγιά. Του είπε ότι θα γυρίσει σύντομα. Δεν τον πίστεψε. Και με το ψέμα δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις! Βγήκε στο μπαλκόνι, με σκοπό να μετρήσει όλους τους αριθμούς. Είχε σκοπό να τα βάλει με τον πατέρα του όταν θα επέστρεφε, γιατί του είπε ψέμματα! "100 φορές μέτρησα όλους τους αριθμούς και δεν είχατε γυρίσει ακόμα" θα του έλεγε.
Άρχισε να μετράει. 1,2,3,4.... 99,100,101,102. Σταμάτησε. Μια πάράξενη σκέψη πέρασε από το αθώο του μυαλό. "Πότε τελειώνουν οι αριθμοί?"
Θυμίθηκε την πρωινή συζήτηση με τον πατέρα του. "Μετά το 1000 είναι το 1001. Μετά το 1002. Μετα? το 1003, το 1004..."
Σταμάτησε ξανά το μέτρημα. "Και πότε τελειώνουν? Μετά το 1099, θα είναι το 1100! Μετά το 1101... Ίσως στο 1999. Όχι, όταν φτάσω εκεί, θα πω δυο χίλια. Μετά δύο χίλια ένα. Δύο χίλια δύο...."
Είχε καταμπερδευτεί!"Γιαγιάάάάά" φώναξε τρέχοντας προς το σαλόνι. Μετά το 1999 υπάρχει άλλος αριθμός? Η γιαγιά του δεν είχε πάει σχολείο, όμως ήξερε ότι είναι το 2000. Του το είπε. Χωρίς να προλάβει να την ευχαριστήσει, έτρεξε ξανά στο μπαλκόνι για να συνεχίσει τους συλλογισμούς του. Ήταν μπροστά σε μια τρομερή ανακάλυψη!!!
"Μετά το 2000, θα είναι το 2001. Μετά, το 2002..." Σταμάτησε ξανά.Από το μυαλό του πέρασαν σε κλάσματα του δευτερολέπτου όλοι οι αριθμοί μεταξύ του 2000 και του 9999. Εκεί κόλλησε για άλλη μια φορά. Μήπως είναι αυτός ο τελευταίος αριθμός?
"Όχι, δε γίνεται! Αυτό είναι αδύνατο! Υπάρχει και το 10.000!" Ήταν σίγουρος ότι κάπου τον είχε ακούσει αυτόν τον αριθμό. Συνέχισε να μετράει."10.001, 10.002, 10.003..." Άρχισε να κάνει μεγαλύτερα άλματα μεταξύ των αριθμών. Είχε αλλάξει σκοπό για σήμερα! Έπρεπε να βρει τον τελευταίο. Εκείνον στον οποίο τελειώνουν όλα!"10.100, 10.200, 11.000, 11.001, 11.002, 20.000, 20.001, 90.000, 90.001, 90.002, 100.000, 100.001, 100.002, 110.000, 200.000, 900.000, 999.000, 999.001, 999.002, 999.999"
Σταμάτησε για άλλη μια φορά. Αυτός είναι ο τελευταίος αριθμός! Πήγε να σηκωθεί, να τρέξει να το πει στη γιαγιά του, αλλά κάτι σα να τον κράτησε...
"Χίλιες χιλιάδες!!!" Φώναξε δυνατά! "Χίλιες χιλιάδες ένα, χίλιες χιλιάδες δύο... χίλιες χιλιάδες χίλια!" Κάπου εκεί κατάλαβε! "Υπάρχει και το δύο χίλιες χιλιάδες! Και το χίλιες χίλιες χιλιάδες!"
Δεν μπορούσε να εκφράσει τόσο μεγάλους αριθμούς με λόγια. Είχε καταλάβει όμως ότι ο περιβόητος τελευταίος αριθμός ΔΕΝ υπάρχει! Πάντα θα έβρισκε ένα μεγαλύτερο! Μάλλον, δεν το είχε καταλάβει ακριβώς... το είχε ανακαλύψει! Και ήταν τόσο χαρούμενος...! Πήγε στο κρεββάτι που του είχε ετοιμάσει η γιαγιά, κι έπεσε για ύπνο με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χειλάκια του."Πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς? Δε με νοιάζει! Άλλωστε δε μπορώ να του πω πόσες φορές μέτρησα τους αριθμούς! Είναι πραγματικά... αμέτρητοι!"
Το πρωί, τον ξύπνισε η μαμά του. Είχαν γυρίσει από το ταξίδι, και έπρεπε να πάνε στο σπίτι.Το αγόρι νύσταζε πολύ, και ήθελε να χουζουρέψει λίγο. Βρήκε αμέσως τη δικαιολογία! "Μαμά, μετράω τους αριθμούς μου τώρα. Θα σηκωθώ μόλις φτάσω στον τελευταίο αριθμό..."

1η Σεπτεμβρη...

2007-09-02T14:46:00.000+03:00

Ο Άγγελος, ήταν στην ουσία ένα μικρό διαολάκι για τις γυναίκες! Έτσι φαινόταν δηλαδή, γιατί κατά βάθος έτρεφε πολύ όμορφα αισθήματα γι'αυτές, και είχε πολύ καλή ψυχή.

Όμως, μια "κατάρα" τον κυνηγούσε μετά την τελευταία του σχέση. Του είχε κάνει μάγια η πρώην του -η Άννα- και μόνο ένας τρόπος υπήρχε για να λυθούν αυτά.

Σύμφωνα με τα μάγια της Άννας λοιπόν, ήταν "καταδικασμένος" κάθε πρώτη του μηνός να ερωτεύεται μια κοπέλα, από την οποία θα έβρισκε ανταπόκριση στο τέλος του μήνα, οπότε πριν χαρεί τον έρωτά του... ερχόταν η πρώτη του επόμενου μήνα, και το φτερωτό τσογλανάκι έριχνε το βέλος του, κάνοντάς τον να ερωτευτεί άλλη κοπέλα.

Όπως καταλαβαίνεται, όλη αυτή η κατάσταση τον είχε κουράσει. έψαχνε μάταια να βρει κάποιον τρόπο για να λυθούν τα μάγια. Έτσι, πήρε την απόφαση να μη ξανακάνει σχέση μέχρι να λυθούν τα μάγια, -να καταπιέζει τον εαυτό του με λίγα λόγια- γιατί δεν ήθελε να πληγώνει τη μία κοπέλα μετά την άλλη. Βέβαια ήταν τόσο ερωτευμένος, που όλοι γύρω του το καταλάβαιναν και τον πείραζαν! Μπορούσε να μην "προχωρήσει", αλλά δεν μπορούσε να το κρύψει, καθώς όπως λένε... ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Η Άννα είχε καταφέρει να πάρει τη μεγάλη εκδίκηση! Και δεν ήταν τυχαία η πρώτη του μηνός. Πρώτη του μηνός ήταν η μέρα που χωρίσανε...

Όπως είπα στην αρχή, ένας τρόπος υπήρχε -και ήταν πολύ δύσκολο- για να λυθούν τα μάγια. Έπρεπε να γνωρίσει πρώτη του μηνός, μετά τις 11 το βράδυ, μια κοπέλα με μπλε μάτια και αγνή καρδιά!

Η μόνη που γνώριζε για τα μάγια, ήταν η φίλη του η Τζένη . Διατηρούσε ακόμα φιλικές σχέσεις με την Άννα, και κατάφερε μια μέρα να αποσπάσει το μεγάλο μυστικό της για το λύσιμο της κατάρας.

Έτσι, χωρίς να του αποκαλύψει τίποτα, κανόνισε να του γνωρίσει μια φίλη της -την Φωτεινή- με μπλε μάτια και -όπως πίστευε- με αγνή καρδιά.

Το ραντεβού κλείστηκε για τις 11:30 το βράδυ, παρά τις όποιες επιφυλάξεις του Άγγελου.

Καθώς περπατούσε λοιπόν, προσπέρασε την Τζένη και την Άντρυ, τον φώναξαν... και αυτό ήτανε! Με το που γύρισε, το βλέμμα του έπεσε πάνω στα μπλε μάτια της Φωτεινής και ένα ρίγος έπιασε όλο του το κορμί. Ήξερε πως ήταν πρώτη του μηνός -πρώτη Σεπτέμβρη για την ακρίβεια- αλλά αυτό που έννοιωσε δεν είχε προηγούμενο! Τον είχε πιάσει ταχυκαρδία, και το ρίγος έδινε ώθηση προς τα πάνω σε ένα βάρος που είχε στο στομάχι του. Σε λίγα δευτερόλεπτα, άρχισε να χασμουριέται, και καυτή ανάσα έβγαινε από το στόμα του. Η Τζένη, "έπιασε" αμέσως την αντίδρασή του, και του χαμογέλασε πονηρά.

Αυτό το βάρος, το είχε από τη μέρα που έγιναν τα μάγια, και η καυτή ανάσα ήταν σα να το διώχνει όλο και να το σκορπίζει στο ελαφρύ αεράκι που φυσούσε εκείνη την ώρα. Τον ανακούφισε τόσο, που πλέον έννοιωθε τόσο ελαφρύς, αισθανόταν πως η ψυχή του θέλει να πετάξει.

Περπάτησε λίγο πιο γρήγορα από τη Φωτεινή, για να μπορέσει να πάρει έστω και για λίγο το βλέμμα του από τα μάτια της. Νόμιζε πως αυτό θα τον ηρεμούσε κάπως, αλλά το μυαλό του -και η καρδιά του- βρισκόταν μερικά μέτρα πίσω!

Όταν καθήσανε στο μαγαζί, η Τζένη φρόντισε να είναι δίπλα ο Άγγελος με τη Φωτεινή. Ήταν τόσο συγχισμένος ο Άγγελος, που αράδιαζε συνέχεια βλακείες! Δεν ήξερε τι να πει, πως να φερθεί... Από τους πρώτους παιδικούς του έρωτες είχε να του συμβεί αυτό!

Μόλις προσπαθούσε να πει κάτι, κοίταζε τα μάτια της Φωτεινής, η σκέψη του ταξίδευε... και τα'χανε!

Όμως, όσο μιλούσε μαζί της, τα αισθήματά του για εκείνη αποκτούσαν πιο στέρεες βάσεις! Πλέον δεν ήταν ερωτευμένος μονάχα με τα μπλε μάτια της! Το χαμόγελό της, η απλότητα του χαρακτήρα της, ο τρόπος που μιλούσε, ο τόνος της φωνής της, οι κινήσεις της... όλα για εκείνον ήταν τέλεια!!!

-Άγγελε, πρέπει να βάζεις στόχους, και να επιμένεις σ'αυτούς, του λέει η Τζένη.

-Γνωρίζεις ότι δεν μπορώ...

-Τώρα μπορείς!

-Και τα μάγια;

-Ξέχνα τα μάγια, λύθηκαν απόψε!

-Το ξέρω... το έννοιωσα!

Τελικά, η καρδιά της Φωτεινής είναι πράγματι αγνή, συλλογίστηκε η Τζένη...

Τι ειναι η αγάπη; Αλισβερίσι μήπως;

2007-09-01T17:44:00.000+03:00

Τι είναι άραγε η αγάπη; Αυτή η λέξη έχει καταλήξει να σημαίνει τόσα πολλά πράγματα, να είναι τόσο αλλοιωμένη, που με δυσκολία την αναφέρω! Κάθε περιοδικό, κάθε παρέα, κάθε θρησκεία, αναφέρεται σε μια διαφορετική αγάπη.
Αγαπάω την πατρίδα μου, αγαπάω την οικογένειά μου, αγαπάω την κοπέλα μου, αγαπάω τον θεό μου...
Άραγε, υπάρχει αυτή η "αγάπη"; Έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να αγαπήσει αληθινά κάτι;
Όταν χάνουμε κάποιον που "αγαπάμε", χύνουμε δάκρυα! Έχουμε αναρρωτηθεί ποτέ, για ποιον χύνουμε αυτά τα δάκρυα; Είναι τα δάκρυά μας για μας, ή για αυτόν που παίθανε; Αυτό το κλάμα, οφείλεται στη λύπηση του εαυτού μας, ή στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος πέθανε; Αν το κλάμα οφείλεται στο ότι χάσαμε κάποιον στον οποίο "επενδύσαμε" πολύ μεγάλη στοργή, δεν ήταν αληθινή στοργή.

Έχεις μια γυναίκα. Σου παρέχει σεξουαλική ευχαρίστηση, σου μαγειρεύει, προσέχει τα παιδιά σας... Εξαρτάσαι από αυτή. Σου έχει δώσει το σώμα της, τα συναισθήματά της, ενθάρρυνση, ένα αίσθημα ασφάλειας. Κάποια στιγμή, σε βαριέται ή βρίσκει κάποιον άλλο και φεύγει μακρυά σου και όλη η συναισθηματική σου ισορροπία καταστρέφεται, και η αναταραχή αυτή που δεν σου αρέσει, ονομάζεται ζήλεια. Μέσα σ'αυτή υπάρχει πόνος, άγχος μίσος και βία.
Είναι σα να λες πως "όσο εσύ θα ανήκεις σε μένα, εγώ θα σ'αγαπάω, αλλά από τη στιγμή που δε θα μου ανήκεις, θα αρχίσω να σε μισώ. Όσο θα μπορώ να στιρίζομαι σε σένα, για να ικανοποιώ τις απαιτήσεις μου -σεξουαλικές ή οτιδήποτε άλλες- εγώ θα σ'αγαπώ. Από τη στιγμή όμως που σταματάς να μου δίνεις αυτά που θέλω... δε μ'αρέσεις"

Πραγματικά, πιστεύεται πως είναι αγάπη αυτό; Λέμε αγαπάω την οικογένειά μου. Γιατί γιατί απλά είναι η οικογένειά ΜΟΥ! Λες πως αγαπάς το αγόρι σου. Θα έκανες τα πάντα για εκείνον, αλλά εάν τον δεις με άλλη, θα αρχίσεις να τον μισείς! Αυτό, είναι αγάπη;

Προσφέρεις τα συναισθήματά σου σε κάποιον, και όταν βλέπεις πως δεν παίρνεις τα ανάλογα ανταλλάγματα -ξέρω, καμιά φορά είσαι ολιγαρκής- αλλάζεις τα συναισθήματά σου. Ούτε αυτό είναι αγάπη...

Τελικά, τι αγαπάμε πέραν του εαυτού μας;

Η αγάπη, είναι κάτι που είναι καινούριο, φρέσκο, ζωντανό. Δεν έχει χτες και αύριο. Είναι έξω από το θόρυβο της σκέψης. Για να αποκτήσουμε αυτό το εκπληκτικό πράγμα που ο άνθρωπος αναζητούσε από πάντα -μέσα από θυσίες, μέσα από λατρεία, μέσα από το σεξ, μέσα από κάθε μορφή ευχαρίστησης και πόνου- ο μόνος τρόπος είναι η σκέψη να φτάσει στο σημείο να κατανοήσει τη φύση της και εντελώς φυσικά να σταματήσει...

Η καρδιά μου κλαίει...

2007-08-26T19:31:00.000+03:00

Για άλλο λόγο κλαίει η δική μου καρδιά Μουσίτσα μου!

Κλαίει γιατί νοιώθω τόσο αδύναμος να βοηθήσω...

Κλαίει γιατί το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραμένω απλός θεατής στο δράμα που εκτιλίσεται τόσα χιλιόμετρα μακρυά από μένα...

Κλαίει γιατί ξέρει πως η θλίψη της δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να απαλύνει τον πόνο αυτών των ανθρώπων...

Κλαίει γιατί βλέπει τον αριθμό των θυμάτων να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο...

Κλαίει γιατί βλέπει τη μισή Ελλάδα να φλέγεται, και δεν μπορώ να ρίξω ούτε μια σταγόνα νερό για να σβήσω έστω μια σπίθα...

Κλαίει γιατί αντί να σβήνονται οι φωτιές, σβήνονται χωριά από τον χάρτη...

Κλαίει γιατί δεν θα έχω αύριο απάντηση στο ερώτημα "κι εσύ, τι έκανες;"...

Κλαίει, γιατί πριν καν στερέψουν τα δάκρυα όλα θα έχουν ξεχαστεί...

Κλαίει, και το κλάμα της είναι τόσο, μα τόσο ανούσιο...

Κλαίει, και εύχεται το κλάμα της να γίνει βροχή. Βροχή που θα πέσει πάνω από ένα χωριό και θα το σώσει...

Τι κι αν κλαίει; Τίποτα δεν προσφέρει το κλάμα της αυτή τη δύσκολη στιγμή...

Οι μέρες περνούν, η φωτιά συνεχίζει να καίει ανθρώπους χωριά και πανέμορφα δάση, κι εγώ -ανύμπορος να κάνω κάτι- παραμένω απλός θεατής των γεγονότων...

[το post αυτό είναι αυτούσιο το σχόλιό μου σε post της mousitsas]

Μ'έχεις κουράσει πια...

2007-08-21T00:34:00.000+03:00

Μ'έχεις κουράσει πια...

Με τόσες μορφές, τόσες στιγμές.

Εναλλαγή συναισθημάτων!

Χαρά, ενθουσιασμός, απογοήτευση, πίκρα.

Φτου κι απ΄την αρχή!

Χαρά, ενθουσιασμός, απογοήτευση, πίκρα.

Σε ποιο στάδιο να βρίσκομαι αύριο;

Έχω ξεχάσει που ήμουνα χθες...

Μ'έχεις κουράσει πια...

Εναλλαγή προσώπων!

Σήμερα είναι εκείνη. Αύριο κάποια άλλη. Χθες, δεν θυμάμαι ποια.

Δεν έχει σημασία για σένα.

Το μόνο που σ'ενδιαφέρει, είναι να ασχολούμαι μαζί σου.

Μ'έχεις κουράσει πια...

Εναλλαγή εικόνων

Φώτα και μουσική, κεράκια στην αμμουδιά κι ένας φίλος να παίζει κιθάρα, με μια μπύρα στο μπαλκόνι να απαντάω στο μήνυμα.

Στην αρχή είναι ωραία. Περνάω καλά.

Μα σαν περάσει η ώρα, μου λες "γεια χαρά".

Μ'αρέσεις πολύ, μου φτιάχνεις το κέφι.

Μα στην τελική...

Μ'έχεις κουράσει πια!

Γι'αυτό φύγε τώρα, κι έλα μετά.

Περί έρωτος

2007-08-17T02:08:00.000+03:00

Ψάχνω να σε βρω.

Είμαι μια βάρκα στον ωκεανό!

Πριν χρόνια χάθηκα, και πλέω στ'ανοιχτά για να σε βρω,

μα δε μπορώ!

Μα δε μπορώ,

είναι αδύνατο να το σκεφτώ

πως κάποια μέρα θα σε δω, και θα με σώσεις

απ'της καρδιάς μου το ναυάγιο

Πολλές φορές

βλέπω τα πιο όμορφα οράματα.

Νομίζω έρχεσαι, μα πριν σ'αγγίξω χάνεσαι

και μένω μόνος...

Και μένω μόνος

με αντιμέτωπο το χρόνο

να βασανίζομαι, και ν'αγωνίζομαι για να σε βρω...

πρωτού χαθώ.

Κόκκινο Τριαντάφυλλο...

2007-08-16T00:00:00.000+03:00

Κάθε μέρα της έστελνε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο...

Αυτό μου έμεινε διαβάζοντας μια από τις μοναδικές ιστορίες του oresti πριν από μερικούς μήνες.

Η σημασία της κίνησης αυτής, έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Τόσο απλό!

Ένα μήνα πριν, ήρθε στο δάσος που συχνάζω να με βρει μια φίλη μου. Τρόμαξα στην αρχή, γιατί την είδα πολύ λυπημένη! Το πρόβλημα που είχε, ήταν ότι δεν μπορούσε να βρει τον έρωτα της ζωής της...

-Μα σ'αγαπάει ο Τάκης! Και σου το δείχνει καθημερινά! Τι άλλο θέλεις;

-Θέλω να ερωτευτώ! Μου λέει κοφτά.

Της είπα μια ιστορία. Όχι ακριβώς την ίδια με τον Ορέστη, αλλά κάπως παρόμοια. Για την ακρίβεια, τη ρώτησα πως θα αισθανόταν, αν ο Τάκης -ο κάθε Τάκης- της έστελνε κάθε μέρα, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Φυσικά, η απάντησή της ήταν πως θα της άρεσε πολύ κάτι τέτοιο, και μάλιστα θα την ενθουσίαζε.

Ωραία της λέω. Σου στέλνει λοιπόν κάθε μέρα, στις 10 το πρωί ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Καμιά φορά βιάζεσαι να φύγεις, αλλά στέκεσαι στην πόρτα και το περιμένεις! Σου φτιάχνει τη μέρα! Και νά'το! Λιγάκι αργοπορημένο σήμερα, αλλά έφτασε...

Μια μέρα ξυπνάς, μέσα στην τρελή χαρά. Κοιτάς το ρολόι. 10 π.μ. Πάνω στην ώρα λες. Φτιάχνεις καφέ. Τον πίνεις. Έχει πάει 11:30, μα το τριαντάφυλλο ακόμα να φανεί! Μην τα πολυλογώ, έχεις κλειστεί όλη μέρα μέσα στο σπίτι, περιμένοντας το τριαντάφυλλο, αλλά ο ανθοπώλης έχει κλείσει το μαγαζί εδώ και ώρα!

-Τι; Δεν έχει τριαντάφυλλο; Γιατί μου το χαλάς; Μου λέει.

Σκεφτείτε να γινόταν στην πραγματικότητα, τι θα άκουγε ο Τάκης!!!

Το επόμενο πρωί, φτάνει στο σπίτι μια ανθοδέσμη, με 25 κόκκινα τριαντάφυλλα, και μια κάρτα.

ανοίγεις την κάρτα, και διαβάζεις "Μωράκι μου, συγνώμη που δεν σου έστειλα χθες κόκκινο τριαντάφυλλο, μα είχα πολλές δουλειές και δεν πρόλαβα ανοιχτό το ανθοπωλείο! Σου στέλνω σήμερα ένα τριαντάφυλλο, μαζί με άλλα 24, ένα για κάθε ώρα που περίμενες... Σε φιλώ γλυκά, Τάκης"

Το χαμόγελο επανήλθε στο προσωπάκι της φίλης μου.

Όμως, αμέσως άλλαξε έκφραση λέγοντας

-Ο Τάκης, ποτέ δεν πρόκειτε να το κάνει αυτό! Ποτέ δεν πρόκειτε να μου στείλει λουλούδια...

Το ξέρω μικρή μου. Της απάντησα. Όμως το τριαντάφυλλο, είναι καθαρά συμβολικό. Όταν κάποιος είναι πραγματικά ερωτευμένος -και για τον Τάκη δεν υπήρχε αμφιβολία- φροντίζει καθημερινά να κάνει κάτι μικρό, κάτι έστω πολύ μικρό για να δείχνει τα αισθήματά του. Κάθε μέρα σου στέλνει όχι ένα, αλλά πολλά τριαντάφυλλα. Το πρόβλημα είναι πως έχεις τα μάτια σου κλειστά, και δεν τα βλέπεις. Σα να λείπεις από το σπίτι και να μη τα παραλαμβανεις!

-Και πως μπορώ να τα δω;

-Είναι απλό. Κάθε μέρα, θα ψάχνεις να "πιαστείς" από κάτι. Να βρίσκεις ποια είναι αυτή η μικρή -αλλά τόσο σημαντική- χειρονομία του Τάκη προς εσένα. Αυτή μπορεί να είναι ένα τρυφερό μήνυμα, ένα γλυκό, πολύ γλυκό φιλάκι, έντονο πάθος, ή ακόμα ο ιδιαίτερος τόνος με τον οποίο πρόφερε σήμερα τη λέξη Σ'αγαπώ -ποτέ ξανά δεν το είπε κατ'αυτόν τον τρόπο, θεέ μου-

Άλλες φορές, είναι η μικρή θυσία που έκανε για να σε δει. Παράτησε τη δουλειά του για χάρη σου.

Ή εκείνη τη μέρα, που δεν είδε το ντέρμπι γιατί ήθελες σώνει και καλά το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο να πάτε εκδρομή -και όχι το επόμενο, αν και σας βόλευε και τους δυο-

Υπάρχουν χιλιάδες σημαντικοί και ασήμαντοι τρόποι, με τους οποίους σου δείχνει πόσο ερωτευμένος είναι μαζί σου. Καθ'ένας από αυτούς, είναι και ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Η μικρή μου φίλη, ενθουσιασμένη, έκοψε μια μαργαρίτα, και μαδόντας την έφυγε από το δάσος.

Μ'αγαπά, δε μ'αγαπά! Μ'αγαπά, δε μ'αγαπά.......

Χρόνια πολλά...

2007-08-15T03:25:00.000+03:00

Παναγία Σουμελά, Καστανιές Ημαθίας

Χθες προσπάθησα να κάνω ένα αφιέρωμα στην Παναγία μας, όμως κάπου στα μισά ομολογώ ότι χάθηκα!

Παναγία γλυκοφιλούσα, Παναγία Σουμελά, Παναγία της Τήνου, Παναγία Εκατονταπυλιανή... σχεδόν κάθε πόλη, κάθε νησί, έχει τη "δικιά του" Παναγία!

Επομένος σήμερα δεν γιορτάζουν μοναχά οι Μαρίες, οι Παρθένες, οι Παναγιώτηδες... Γιορτάζουμε όλοι. Είναι όπως συνιθίζουμε να λέμε το "πάσχα του καλοκαιριού".

Χρόνια Πολλά σε όλους λοιπόν, πρωτίστος στους εορτάζοντες φυσικά, και ύστερα σε όλους τους υπόλοιπους. Να είμαστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, και το κυριότερο να έχουμε την υγεία μας που είναι και το πιο σημαντικό...

Η πρώτη συνάντηση...

2007-08-13T16:48:00.000+03:00

Η πρώτη συνάντηση με τον κούκο, πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές εβδομάδες, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του alter ego μου από τον oresti. Σαν χαρακτήρας είναι συμπαθέστατος, όμως πολύ περίεργος. Ρωτάει συνεχώς για διάφορα θέματα, άλλα σημαντικά κι άλλα ασήμαντα, μα ταυτόχρονα εξαιρετικά απαιτητικός! Δεν ξέρει τίποτα σχεδόν, και θέλει να μάθει τα πάντα!
Έτσι, δημιουργήθηκε τούτο το blog, με σκοπό να του λύσουμε τις απορίες του, αλλά και να μάθουμε μέσα από αυτές.
Έχει αρκετό χιούμορ και πολλές ιστορίες να μας διηγηθεί από τις περιπέτειές του στα -πολλά είναι η αλήθεια- ταξίδια του.
Ελπίζω να βρεθούν αρκετοί που θα θελήσουν να βοηθήσουν στο δύσκολο έργο της επιμόρφωσής του...